قرآن به طور كامل تدوين و جمع آورى شده بود و در ميان هزاران نفر از مسلمانان موجود بود ، از اين رو قدرت آنكه كلمه يا حرفى به آن بيفزايند نداشتند ، بنا بر اين تمام تلاش خود را متوجه سنت نمودند و با جعل اكاذيب سعى كردند آن را تخريب نمايند و موفق نيز شدند ، زيرا سنّت ، مانند قرآن ، مدوّن و مكتوب و داراى حد و مرز مشخص نبود و در زمان رسول خدا جمع آورى نشده بود و اصحاب نيز پس از آن حضرت آن را تدوين نكرده بودند ، از اين رو هر خائن منافق و دروغگويى مىتوانست به دلخواه خودش هر خرافهاى را وارد آن كند و خواستههاى پليد خويش را به عنوان سنّت و روايت بقبولاند . آنچه راه را براى آنان هموار كرد و موجب سهولت امر و خشنودى آنان شد ، اين بود كه مردم در امورى كه به آنها جاهل بودند ، مانند تاريخ گذشتگان به آنها مراجعه كرده ، آنان را خبره مىپنداشتند . ابن جوزى مىگويد : « آنان هنگامى كه نتوانستند دسيسهها و نقشههاى خود را در مورد قرآن پياده كنند و آن را تحريف نمايند ، سراغ احاديث رفته ، نا گفتهها را جعل كردند . » « 1 » و به واسطه همين كعب الاحبار و وهب بن منبه و عده ديگرى از يهوديان كه به ظاهر اسلام آورده بودند ، داستانهاى تلمود « 2 » و داستانهاى اسرائيلى به عنوان حديث وارد فرهنگ اسلامى شد ، به طورى كه پس از مدت كوتاهى جزء اخبار و روايات دينى و تاريخى مسلمانان گرديد . ذهبى در تذكرة الحفاظ مىنويسد :
« كعب الاحبار در زمان خلافت عمر از يمن وارد مدينه شد و عدهاى از اصحاب و ديگران از او احاديث و رواياتى آموخته ، گروهى از تابعين نيز رواياتى نقل كردند . وى در سال 32 يا 33 يا 38 هجرى ، پس از آنكه شام و ديگر سرزمينهاى اسلامى را از داستانها و روايتهاى يهودى ،
هامش
( 1 ) . تاريخ ابن عساكر ، ج 3 ص 14
( 2 ) . تلمود : قصه گوى يهودى ، يا يكى از قهرمانان آنان