7 - ابن طيار گويد : امام صادق در تفسير آيه شريفه
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلى حَرْفٍ
فرمود : يعنى خدا را از روى شك و ترديد عبادت مىكنند ،
فَإِنْ أَصابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَ إِنْ أَصابَتْهُ فِتْنَةٌ انْقَلَبَ عَلى وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةَ
.
امام عليه السّلام فرمودند : اين آيه در مورد گروهى نازل شد كه خداوند را به يگانگى قبول كردند و بتها را بدور انداختند و دست از شرك باز داشتند ولى محمد صلى اللَّه عليه و آله را به پيامبرى نشناختند و خداوند را با شك و ترديد در نبوت محمد صلى اللَّه عليه و آله پرستيدند و به آن چه بر آن جناب فرمود آمده بود ايمان نياوردند . آن جماعت خدمت حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله رسيدند و عرض كردند : يا رسول اللَّه ما صبر مىكنيم اگر مال و فرزندان ما زياد شد و حال ما بهبودى يافت مىدانيم كه شما رسول خدا مىباشيد و اگر اين چنين نشد معلوم است كه در گفته خود صداقت نداريد .
در اين هنگام خداوند متعال اين آيه را نازل كردند :
فَإِنْ أَصابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَ إِنْ أَصابَتْهُ فِتْنَةٌ انْقَلَبَ عَلى وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةَ ذلِكَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِينُ يَدْعُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّهُ وَ ما لا يَنْفَعُهُ
.
يعنى اگر خيرى به او برسد اطمينان پيدا مىكند ، و اگر گرفتار گردد بر مىگردد و به حق پشت مىكند ، اين اشخاص در دنيا و آخرت زيان مىكنند ، آنها خداوند را ترك مىگويند و دنبال چيزهايى مىروند كه سود و زيان ندارند و آنها را عبادت مىكنند .
گروهى از آنها كسانى هستند كه خدا را مىشناسند و ايمان هم در دل آنها جاى دارد ، و از شك و ترديد به طرف ايمان مىآيند ، گروهى در شك خود مىمانند و در حيرت فرو مىروند و دستهاى هم از ايمان به طرف شرك مىروند و غير خدا را عبادت مىكنند .
8 - عباس بن زيد گويد : به امام صادق عليه السّلام عرض كردم : عوام مىگويند :
شرك از حركت مورچه در شب تاريك روى فرش سياه هم مخفىتر است ، امام عليه السّلام فرمودند : بندهاى مشرك نمىگردد تا آنگاه كه براى غير خدا نماز بگذارد ، و يا براى غير خدا گوسفند بكشد و يا از غير خداوند حاجتى بخواهد .