چون از خوردن غذا فارغ شدند به يارانش گفت : براى نماز برخيزيد و خود برخاست و وضو ساخت و با ياران خود نماز نخست [ ظهر ] را گزارد . سپس زره پوشيد و شمشير بر دوش افكند و گرز آهنى خود را به دست گرفت و گفت : براى من استرم را زين كنيد . برادرش به او گفت : آيا در چنين روز و جنگى سوار استر مى شوى گفت : آرى همان را زين كنيد .
سوار شد و گفت : فلانى تو فرمانده ميمنه باش و تو اى مصاد - يعنى برادرش - فرمانده قلب باش . و به برزيگر دستور داد در را بر ايشان بگشايد .
شبيب به سوى آنان رفت و در حالى كه بانگ مى زد : « لا حكم الا لله » حمله سختى كرد و سعيد يارانش شروع به عقب نشينى كردند آنچنان كه ميان ايشان و دهكده حدود يك ميل فاصله افتاد . شبيب بانگ مى زد كه : مرگ آماده براى شما رسيد . اگر مى خواهيد پايدارى كنيد . و سعيد بن مجالد هم بانگ مى زد : اى گروه همدان پيش من آييد ، پيش من ، كه من پسر ذى مرانم . شبيب به مصاد گفت : واى بر تو اينك كه آنان پراكنده شدهاند بر ايشان حمله كن و من بر فرمانده ايشان حمله خواهم كرد و خداى مادر مرا بر سوگ من بنشاند اگر مادرش را بر سوگ او ننشانم . سپس شبيب بر سعيد حمله كرد و با گرز بر او زد كه بيجان بر زمين افتاد و همهء يارانش گريختند و در آن روز از خوارج فقط يك تن كشته شد .
هنگامى كه خبر كشته شدن سعيد به جزل رسيد مردم را فرا خواند و گفت : اى مردم پيش من آييد ، پيش من . و عياض بن ابى لينه نيز فرياد كشيد : كه اى مردم اگر اين امير از راه رسيدهء شما كشته شد ولى اين امير فرخنده فال زنده است به او روى آوريد . گروهى از ايشان نزد جزل جمع شدند و برخى هم بر اسب خود سوار شدند و گريزان رفتند . جزل در آن روز جنگى سخت كرد آن چنان كه از اسب بر زمين افتاد ، ولى خالد بن نهيك و عياض بن ابى لينة از او حمايت كردند و او را در حالى كه سخت زخمى بود نجات دادند و مردم همچنان گريزان تا كوفه رفتند . جزل را هم كه زخمى بود به مداين آوردند و او به حجاج چنين نوشت : اما بعد ، من به امير كه خداوند كارش را قرين صلاح بدارد گزارش مى دهم كه من همراه كسانى از لشكرى كه مرا همراه آن پيش دشمن گسيل داشته بود حركت كردم و سفارش و رأى امير را كه به من گفته بود پاس مى داشتم و هر گاه فرصتى
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 396
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص٣٩٦