برخى از آنان [ خوارج ] به برخى ديگر پيوستند و همگان در آن شب نزد صالح جمع شدند . فروة بن لقيط مى گويد : من هم در آن شب با آنان نزد صالح بودم و رأى و نظرم اين بود كه همگان را بايد از دم تيغ گذراند و اين به سبب كثرت مكر و فسادى بود كه در زمين مى ديدم ، برخاستم و به صالح گفتم : اى امير المومنين عقيدهات درباره چگونگى رفتار ما با اين ستمگران چيست آيا پيش از آنكه آنان را به حق فرا خوانيم ايشان را بكشيم يا قبل از جنگ و كشتار آنان را به حق فرا خوانيم و در اين باره پيش از آنكه تو عقيده خود را بگويى من عقيده خود را اظهار مى دارم : ما بر قومى كه طغيان كرده و اوامر خدا را رها كردهاند يا به ترك آن راضى هستند خروج كردهايم و چنين معتقدم كه در ايشان شمشير نهيم .
گفت : نه كه آنان را نخست به حق فرا مى خوانيم و به جان خودم سوگند كه هيچ كس جز كسى كه با تو هم عقيده باشد پاسخت نمى دهد و هر كس كه براى تو ارزشى قائل نباشد با تو جنگ خواهد كرد ، ولى دعوت كردن ايشان به حق براى اتمام حجت و رفع بهانه بهتر است . من گفتم : عقيدهات دربارهء كسانى كه با آنان جنگ كنيم و بر ايشان پيروز شويم چيست درباره خونها و اموال ايشان چه مى گويى گفت : اگر بكشيم و غنيمت گيريم ، از آن ماست و اگر گذشت كنيم و ببخشيم باز هم در اختيار ماست .
صالح در آن شب به ياران خود گفت : اى بندگان خدا از خدا بترسيد و براى جنگ و كشتار هيچيك از مردم شتاب مكنيد ، مگر اينكه قومى آهنگ شما كنند و لشكر به مقابلهء شما آورند ، كه شما به خاطر خدا خشم آوردهايد و خروج كردهايد ، زيرا حرمتهاى خداوند دريده شده و در زمين از فرمان او سركشى شده است و خونهاى ناحق ريخته شده و اموال تاراج شده است . بنابر اين نبايد كارى را بر مردم عيب بگيريد كه خود آن را انجام دهيد و هر كارى را كه شما انجام دهيد مسؤل آن خواهيد بود و از شما درباره آن مى پرسند . بيشتر شما پيادگانيد و اينك اسبهاى محمد بن مروان در اين روستا است . از آن آغاز كنيد . پيادگان خود را بر اين اسبها سوار كنيد و به آن وسيله بر دشمن خود نيرو گيريد .
آنان چنين كردند و مردم منطقه « دارا » از بيم آنان پناه گرفتند . خبر ايشان به محمد بن مروان - كه در آن هنگام امير جزيره بود - رسيد . او كار ايشان را سبك و بى اهميت شمرد و عدى بن عميرة را همراه پانصد تن به مقابله
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 383
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص٣٨٣