آن حضرت بوديم . در اين هنگام على بن ابى طالب همراه فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام آمدند و در سايه ديوارى منتظر پيامبر ( ص ) نشستند و همين كه پيامبر از خانه بيرون آمد و ايشان را ديد پيش آنان رفت - و ما همچنان بر جاى خود ايستاده بوديم . آن گاه پيامبر ( ص ) در حالى كه با جامهاى بر آنان سايه افكنده بود و يك طرف جامه در دست رسول خدا و طرف ديگرش در دست على بود پيش ما آمد و چنين عرضه مى داشت : « پروردگارا من ايشان را دوست مى دارم آنان را دوست بدار .
پروردگارا من با هر كس كه با ايشان در صلح و آشتى باشد در صلح و آشتى هستم و با هر كس كه با ايشان جنگ كند در حال جنگم » .
زيد بن ارقم مى گفت : پيامبر ( ص ) سه بار اين كلام را تكرار كرد .
ابراهيم بن ديزيل همچنين در كتاب مذكور ، از يحيى بن سليمان ، از ابن فضيل ، از حسن بن حكم نخعى ، از رباح بن حارث نخعى نقل مىكند كه مى گفته است : حضور على ( ع ) نشسته بودم ، ناگاه قومى كه چهره و دهان خود را با پارچه پوشانده بودند آمدند و گفتند : اى مولاى ما سلام بر تو باد . على ( ع ) به آنان گفت : مگر شما عرب نيستيد گفتند : چرا ، ولى ما خود از پيامبر ( ص ) روز غدير خم شنيديم كه مى فرمود : « هر كس من مولاى اويم على هم مولاى اوست ، بار خدايا دوست بدار هر كسى كه او را دوست مى دارد و دشمن بدار هر كس كه او را دشمن مى دارد و يارى بده هر كس كه او را يارى مىدهد و زبون بدار هر كس او را زبون دارد » و گويد : خود ديدم على ( ع ) چنان لبخند زد كه دندانهايش آشكار شد و گفت : گواه باشيد .
و آن قوم به جايگاه بارهاى خويش برگشتند من از پى ايشان رفتم و به مردى از ايشان گفتم : اين قوم از چه گروهند گفت : ما از انصاريم و اين مرد ، يعنى ابو ايوب ، صاحب منزل رسول خداست . من پيش ابو ايوب رفتم و با او مصافحه كردم .
نصر مى گويد : عمر بن سعد ، از نمير بن وعله ، از ابو الوداك نقل مىكند كه على عليه السّلام از مداين ، معقل بن قيس رياحى را با سه هزار مرد گسيل داشت و گفت : راه موصل را پيش بگير و از آنجا به نصيبين برو و در رقه پيش من بيا كه من به رقه خواهم رفت ، مردم را تسكين ده و آرامشان كن و با هيچ كس جز كسانى كه با تو جنگ كنند جنگ مكن و در دو هنگام كه هوا لطيف و سرد است [ صبح زود و پس از عصر ] حركت كن و به هنگام گرماى نيمروز مردم را فرود آور ،
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 109
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص١٠٩