شهر وفات يافت .
در بحثي كه دربارهء عامريان به عمل آورديم گفتيم كه آنها در شهرهاى خراسان پراكنده شدند وبرخى از ايشان در عصر عامري فيلسوف در فقه مشهور بودند وچون قاضى أبو حامد از عامريان خراسان بود وجود نسبت بين أبو الحسن عامري با أو درست به نظر مىرسد ، هر چند آن خويشاوندى در رى باشد . وبعيد نيست كه عامري پس از در گذشت ابن عميد در همان سال 359 ه يا 360 ه به يكى از عامريان مشهور وصاحب نفوذ پناه برده باشد كه در آن زمان از أبو حامد مرورودى ، قاضى كبير ، كسى مناسبتر براي يارى أبو الحسن عامري نمىتوان يافت واز مطالب اندكى كه توحيدي در اختيار ما گذاشته است چنين برمىآيد كه أقامت عامري در بغداد ونزد أبو حامد چندان طولانى نبوده است .
ب ) توحيدي در البصائر والذخائر مىگويد : « پس از آن أو را در سال 364 ه همراه با ذو الكفايتين در بغداد ديدم ودر آن سفر أو با فلاسفهء بغداد ماجرايى داشت » « 55 » وسپس سرگذشت عامري ومناظرهء معروف أو را نقل مىكند .
در بررسى أوضاع رى گفتيم كه أبو الفتح بن عميد پس از وفات پدر در 22 سالگى به وزارت رسيد وركن الدولة أو را در 364 ه در رأس لشكرى براي يارى برادرزادهاش بختيار واستقرار حكومت أو به بغداد گسيل داشت ؛ عضد الدولة نيز در همان سال به بغداد آمد ، ليكن كار عضد الدولة دشوار شد ولشكريان از فرمان أو سرپيچى كردند وأو مجبور شد كه أبو الفتح بن عميد را با نامهاى به رى نزد پدر خود بفرستد وأو نيز آن مأموريت را به انجام رساند وبازگشت وعضد الدولة را ملزم كرد كه به فرمان ركن الدولة بغداد را ترك گويد . أبو الفتح در بغداد نزد بختيار ماند وپس از مدتي به رى بازگشت ؛ عضد الدولة در 366 ه أو را به قتل رساند .
پيداست كه عامري در بازگشت أبو الفتح بن عميد ، پس از انجام دادن مأموريت بغداد ، با أو همراه بوده ودر اين سفر كه چند ما هي بيشتر در بغداد أقامت نداشته ، مجالس علمي ومناظرات مورد اشارهء أبو حيان را برگزار كرده است . اكنون بايد به اين سؤال پاسخ دهيم كه عامري پس از مرگ أبو حامد مرورودى در بغداد چگونه روزگار مىگذرانده است .
عامري در بغداد چندين مجلس علمي در حضور أبو الفتح ذو الكفايتين داشته است .
أبو حيان دربارهء نخستين مجالس أو مطالبى نوشته است ، از جمله گويد : « روزى أبو الفتح ذو الكفايتين از أبو الحسن عامري سؤال كرد ، چرا نفس انسان در جستجوى يافتن فرق بين دو شئ متشابه است ؟ عامري پاسخ داد : زيرا نفس در أصل جوهر وذات وآنچه درخور اوست ،
هامش
( 55 ) . أبو حيان توحيدي ، البصائر والذخائر ، ج 3 ، بخش دوم ، ص 545 .