مقدّمهء مصحّح
سيّد الحكماء ، مير قوام الدين محمّد رازى تهرانى ( م 1093 ه . ق ) از شخصيتهاى برجسته و متألّهان نامدار عصر صفوى ، و شارحان و نمايندگان بارز مكتب ملّا رجبعلى تبريزى ( م 1080 ه . ق ) در حوزهء فلسفى اصفهان به شمار مىآيد .
از جزئيات حيات وى اطّلاعات چندانى در دست نيست . گويا در رى متولّد شده ، نخست در آنجا و سپس در تهران سكنا داشته ، امّا بعدها به اصفهان مهاجرت كرده و عمدهء تحصيلات خود را در مدرسهء مشهور شيخ لطف اللّه گذرانده است . « 1 » از اين رو گاه از او با نام « رازى تهرانى » و گاه با عنوان « رازى اصفهانى » « 2 » ياد شده است .
مير پس از فراگيرى معارف اسلامى و تسلّط بر متون فلسفى مشّاء و آگاهى بر انديشههاى حكيم رجبعلى تبريزى ، به تدريس كتب شيخ الرئيس ابو على سينا پرداخت تا بدين وسيله مبانى نظام سينوى را كه مىرفت در تعارض با جريانات فلسفى ديگر - همچون جريان صدرايى - دچار تزلزل و ركود شود ، استحكام بخشد و با تبيين آراى استاد خويش ، مكتب فلسفى حكيم تبريزى را رواج دهد .
عمدهء حيات علمى خويش را صرف چنين مهمّى كرد . زين رو شخصيتهاى
هامش
( 1 ) . ر . ك : فرائد الفوائد در احوال مدارس و مساجد ، ص 296 .
( 2 ) . ر . ك : أعيان الشيعة ، ج 6 ، ص 465 .