در خانه رساندم . در بسته بود ، محكم به آن كوفتم و گفتم : مردم با ابو بكر بن ابى قحافه بيعت كردند .
عباس خطاب به ديگران گفت : تا پايان روزگار خاك نثارتان باد . همانا من به شما فرمان دادم كه چكار كنيد و شما از دستور من سرپيچى كرديد . من به فكر چاره افتادم و اندوه درون را فرو خوردم ، و شبانه مقداد و سلمان و ابو ذر و عبادة بن صامت و ابو الهيثم بن التيهان و حذيفه و عمار را ديدم ، و آنان مى خواستند خلافت را به شورايى مركب از مهاجران برگردانند .
اين خبر به ابو بكر و عمر رسيد ، آن دو به ابو عبيدة بن جراح و مغيرة بن شعبه پيام فرستادند و پرسيدند : رأى و چاره چيست مغيره گفت : راى درست اين است كه هر چه زودتر عباس را ببينيد و براى او و فرزندانش در اين كار بهرهيى قرار دهيد ، تا به اين ترتيب آنان از هوادارى على بن ابى طالب دست بردارند .
ابو بكر و عمر و مغيره حركت كردند و شبانه ، در شب دوم رحلت پيامبر ( ص ) به خانهء عباس رفتند . ابو بكر نخست حمد و ثناى خداوند را بر زبان آورد و سپس چنين گفت : همانا خداوند محمد ( ص ) را براى شما به پيامبرى مبعوث فرمود و او را ولى مومنان قرار داد و خداوند بر آنان منت نهاد و پيامبر ميان ايشان بود تا آنگاه كه خداوند براى محمد آنچه را در پيشگاه خود بود برگزيد و كارهاى مردم را به مردم وا گذشت تا آنكه با اتفاق و بدون اختلافى كسى را براى خود بر گزينند . آنان مرا به عنوان حاكم بر خود و رعايت كننده امور خويش برگزيدند و من هم آن را بر عهده گرفتم ، و به يارى و عنايت خداوند در اين مورد از هيچگونه سستى و سرگردانى نگران نيستم و بيمى هم ندارم و فقط از خداوند توفيق عمل مى جويم بر او توكل مى كنم و به سوى او باز مى گردم ، ولى به من خبر مى رسد كه برخى در اين موضوع بر خلاف عموم مسلمانان سخن مى گويند و شما را پناهگاه خود و دستاويز خويش قرار مى دهند و شما حصار استوار و مايه اتكاى آنانيد . اكنون مناسب است كه شما در بيعتى در آييد كه مردم در آمدهاند يا آنكه آنان را از انحراف برگردانيد ، و ما اينك به حضور تو آمدهايم و مى خواهيم براى تو در اين كار بهره و نصيبى قرار دهيم و براى فرزندانت پس از تو نيز بهرهيى قرار دهيم ، زيرا تو عموى پيامبرى و مردم قدر و منزلت تو و خاندانت را مى شناسند و با وجود اين در مورد خلافت از شما و تمام افراد بنى هاشم عدول كردهاند و اين موضوع مسلم است كه پيامبر ( ص ) از ما و شماست .
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 102
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص١٠٢