فقال : إي واللّه ورقبته مثل ذا وأومأ بيديه ، فقلت له : فبقيت واحدة فقال لي : هات .
قلت : فالاسم ؟ قال : محرّم عليكم أن تسألوا عن ذلك ، ولا أقول هذا من عندي وليس لي أن أحلّل وأحرّم ولكن عنه عليه السّلام .
فإنّ الأمر عند السلطان أنّ أبا محمّد عليه السّلام مضى ولم يخلّف ولدا وقسّم ميراثه ، وأخذه من لا حقّ له ، وصبر على ذلك ، وهو ذا عياله يجولون وليس أحد يجسر أن يتعرّف إليهم أو ينيلهم شيئا وإذا وقع الاسم وقع الطلب فاتّقوا اللّه وأمسكوا عن ذلك .
شرح
ايشان گفتند : بله ، به خدا قسم كه گردنش مثل اين است وبه دستشان اشاره كردند . به أو گفتم : يك مسأله باقي مانده . گفتند : بگو [ يا بپرس ] . گفتم : اسم حضرت ؟ گفتند : در اين مورد سؤال كردن بر شما حرام است ، البتة من اين حرف را از جانب خودم نمىگويم ، واجازه هم ندارم كه چيزى را حلال يا حرام كنم ، بلكه فرمان خود حضرت است .
زيرا سلطان [ خليفه عباسى ] فعلا گمان مىكند كه امام حسن عسكرى عليه السّلام از دنيا رفته وفرزندى هم از ايشان نمانده وبه همين دليل ميراث امام را تقسيم كردند وكسى ميراث ايشان را اخذ كرد كه هيچ حقي در آن نداشت [ يعنى جعفر كذاب ] . ودر عين حال آن حضرت بر اين مسأله صبر فرمودند ، در حالىكه ايشان هم داراى أهل وعيال هستند ، ولى كسى نمىتواند ايشان را بشناسد يا چيزى به ايشان بدهد . عيال وخانواده امام عسكرى مىگردند [ از اينجا به آنجا مىآيند ومىروند وخانمان هم ندارند ] واحدى جرأت ندارد خودش را به آنها بشناساند ويا چيزى به آنها بدهد ، وزماني كه نام ايشان برده شود عوامل سلطان به جستوجوى حضرت خواهند پرداخت . پس از خدا بترسيد واز بردن نام آن حضرت خوددارى كنيد .