برده بود مدت چهل شبانه روز به عبادت خداوند پرداخت و آنقدر گريست كه از چشمانش خون جارى گشت در پايان چهل روز بسوى او وحى آمد كه اى داود اگر گرسنهاى طعامت بخشيم و اگر عريانى لباس بر قامتت پوشيم و اگر ترسانى امانت بخشيم . داود گفت خداوندا چگونه خائف نباشم در حالى كه تو به عدالت حكم مىكنى آنگاه پروردگار به داود وحى فرستاد تا بر آرامگاه اوريا حاضر شود و از او طلب غفران نمايد چرا كه قبول توبه او مشروط به رضايت اوريا مىباشد . مىگويند داود در مسير خود بسوى آرامگاه اوريا با حزقيل نبى مواجه گشت اما او حاضر نشد داود را بخاطر گناهش نزد خود بپذيرد تا آنكه خداوند از او خواست تا از سرزنش داود دست بردارد چرا كه او در جستجوى عافيت و قبول توبهاش مىباشد . داود هنگامى كه بر فراز كوهها به خدمت حزقيل رسيد از او پرسيد : آيا تا به حال قصد گناهى كردهاى ؟ و يا از كثرت عبادت خويش دچار غرور گشتهاى ؟ حزقيل پاسخ داد : بلى اين حالت به من دست داده است اما متعاقب آن سريعا به شكاف اين كوه پناه آورده و نگاهم را بر نوشتهاى انداختهام كه بالاى سر اين جمجمه قرار دارد در آن لوح نوشته شده است : من اروى بن سلم هستم ، هزار سال حكم راندهام و هزار شهر را آباد نمودم و هزار كنيز داشتهام اما نهايت امرم خاكى بود كه بسترم گرديد و سنگهايى بود كه تختم گرديد و مار و كرمهايى بود كه همنشينم شد پس هر كس كه مرا مىبيند غرور دنيا را از خود دور نمايد . آنگاه داود به نزد اوريا آمد و هر بار كه او را صدا مىزد جوابى نمىشنيد تا آنكه نوايى بگوشش رسيد شخصى از درون قبر مىگفت اى داود عيش مرا تبديل به ياس و تلخى نمودى داود نيز در برابر او به اشتباهات خود اقرار نمود . اما اوريا حاضر نبود ابراز رضايت نمايد تا آنكه خداوند مقام بهشتى او را در صورت در گذشتش از داود بوى نشان داد و در اينجا بود كه اوريا بر قبول توبه داود صحه نهاد . از آن روز به بعد وزير وى هرگاه از نماز خويش فارغ مىگشت تمام انبياء از آن جمله داود را مورد ستايش قرار مىداد . اما در مورد وى اشاره به داستان او با همسر اوريا نيز مىكرد و با بيان جملاتى از قبيل آنكه داود قبلًا چنين بوده است اما بعداً خداوند توبهاش را پذيرفت باعث دلتنگى وى مىشد تا آنكه به امر خداوند داود با همسر اوريا ازدواج نمود و تهمتهاى شايع در مورد او
قصص الأنبياء (داستان پيامبران يا قصه هاى قرآن از آدم تا خاتم) (فارسى) — صفحة 490
مساهمون: السيد نعمة الله الجزائري
ص٤٩٠