كه سر كرده طائفه شمعون بود نزد موسى آمده با گستاخى به او گفت : من فكر نمىكنم همبستر شدن با اين زنان حرام باشد آنگاه مرتكب زنا گرديد در اين لحظه خداوند عذاب خويش را بر آن جمع نازل گردانيد . طاعونى سخت جان بيست هزار نفر و به روايتى هفتاد هزار تن را ستاند . و تنها با ورود « مخاض بن عبراذ » به خيمه زمرى و جدا نمودن آن زن از وى باعث رفع بلا گرديد . سپس يوشع به فرمان موسى وارد اريحا شد و آنجا را از زير يوغ ستمگران خارج ساخت بعضى مىگويند هنگاميكه يوشع مشغول جدال با دشمنان بود خورشيد رو به افول مىرفت در اين لحظه او دست به دعا برداشت و خورشيد مجدداً از مغرب سر بيرون آورد [ 1 ] تا يوشع بتواند تمام شهر را به تصرف كامل خويش درآورد . [ 2 ] در تفسير على بن ابراهيم پيرامون ابتلاى بنى اسرائيل به بيمارى طاعون و فرار دسته جمعى آنها از شام سپس مرگ تكوينىشان توسط خداوند و زنده شدن مجددشان با توجه به آيه 243 سوره بقره آمده است
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَشْكُرُونَ
[ 3 ] مردم از ترس ابتلا به طاعون بسوى بيابانها مىگريختند تعداد كشته شدگان به حدى بود كه براى عبور از خيابانها مىبايست از روى جنازه آنها گذشت . [ 4 ] امام صادق ( ع ) مىفرمايند خداوند به حزقيل وحى فرستاد تا به اطلاع پادشاه زمان خويش برساند كه به زودى عمرش به انتها خواهد رسيد . حزقيل نيز به نزد پادشاه آمده و او را از نزديك بودن زمان مرگش آگاه ساخت پادشاه بعد از شنيدن اين خبر از خدا خواست مقدارى بر عمرش بيافزايد تا بتواند فرزند خردسالش را بزرگ نموده و براى آخرت خود توشهاى ذخيره نمايد خداوند نيز دعاى او را اجابت فرمود و از حزقيل خواست به پادشاه خبر دهد كه پانزده سال بر عمرش افزوده گشت اما حزقيل گفت من نمىتوانم گفته خويش را باز پس بگيرم زيرا در
هامش
[ 1 ] مساله طلوع مجدد خورشيد در مورد على ( ع ) و در قالب داستان رد الشمس نيز نقل گشته است هر چند بعضى آن را مورد مناقشه قرار داده و بر آن خدشه وارد ساختهاند . مسجدى به همين نام در مدينه وجود دارد ( مسجد رد الشمس ) بعضى مسجد فضيخ را همان مسجد رد الشمس دانستهاند . مجمع البحرين - ج 2 - ص 407 .
[ 2 ] الكامل - ج 1 - ص 200 .
[ 3 ] سورهء بقره - آيهء 243 .
[ 4 ] تفسير قمى - ج 1 - ص 80 .