خويش بودند و ممكن است آنها تردستى خويش را با بهرهگيرى از بعضى ادعيه و وردها آميخته باشند تا اثر آن قطعى گردد .
4 - حكمت الهى اقتضا مىكند تا در مسير تكليف و تمييز حق و باطل تضارب آراء و افكار وجود داشته باشد و بر همين اساس فرعون و قومش نشانههاى آشكار بسيارى از الطاف خداوندى را مشاهده كردند اگر پردههاى اوهام و خرافه پرستى را از برابر چشمان خود بر كنار مىزدند ، در آنصورت قادر بودند دريچههاى ايمان را در برابر خود گشوده بينند . و مىتوان كارى را كه فرعون انجام داد به مثابه امتحان و ابتلاى آنها براى تشخيص حق از باطل دانست و هيچ دليلى وجود ندارد تا كار او را مطابق با معيارهاى الهى فرض نماييم . در داستانهاى متعددى مىخوانيم كه « عبدالسلام بصرى » دست در دهان مارهاى سمى فرو مىبرد و يا با شاگردانش داخل در آتش مىشد . اما هيچكس عمل خارق العاده آنها را برگرفته از الهامات الهى نمىداند .
5 - حكمت جاريه الهى بر اين اساس پايه نهاده شده است تا هنگاميكه حجت بر انسانها كامل گشت و پيامبرانى براى هدايت بسوى آنها گسيل داشته شد و از طرفى عقلى مبتنى بر تمييز حق از باطل بدانها تفويض گرديد ديگر عذرى براى عدم پذيرش وحدانيت خداوند و اعتقاد به رسولان در آنها باقى نماند . اما در اين مسير گروهى از انسانها به عناد و لجاجت با آيات الهى مىپردازند و خداوند نيز بر پايه قاعده لطف بدانها مهلت بسيار مىبخشد اما اين فرصت در جهت بازگشت و شكوفايى استعدادهاى آنها به كار گرفته نمىشود بلكه روز بروز بر طغيان و كفران نعمتها افزوده مىگردد و آنها كه همچنان در نعمت و رفاه به سر مىبرند خواهند پنداشت كه اين فراخى و گشايش از رحمت الهى نشأت گرفته است در صورتى كه مهلت خداوند بر آنها به ضررشان تمام خواهد شد چرا كه نافرمانى آنها بيشتر شده و عقاب افزونترى را براى خود مهيا خواهند نمود . فرعون و قومش نيز چنين وضعيتى داشتند و مىپنداشتند مهلت خداوند به آنها منبعث از سرچشمه رحمت او مىباشد و از همين باب است حالت فقهاى مذاهب چهارگانه ، آنها گمان مىكنند مذهبى را بنا نهادهاند كه تا روز قيامت در خلود و جاودانگى خواهد ماند اما
قصص الأنبياء (داستان پيامبران يا قصه هاى قرآن از آدم تا خاتم) (فارسى) — صفحة 374
مساهمون: السيد نعمة الله الجزائري
ص٣٧٤