به نظام ، اختصاص داشتند .
( 1 ) و كسى كه بخواهد اين اشخاص را كه قائل به امامت ائمهء اطهار بودند و به آنها اختصاص داشتند انكار كند ، مثل اين است كه اختصاص افراد مزبور را به ابو حنيفه و يا شافعى منكر شود ، و اين اشخاص كه انكار حقائق ميكنند يا از روايات و اخبار اطلاع ندارند و در جهل و غوايت فرو رفتهاند ، و يا اينكه معاند و مكابر هستند و پرده روى واقعيات ميكشند .
اكنون كه اين موضوع روشن شد و معلوم گرديد كه اماميه قائل به امامت اهل بيت اطهار عليهم السّلام ميباشند ، و اين خالى از دو وجه نيست ، يا اينكه در ادعاى خود راستگو هستند و حق با آنها است ، و يا در ادعاى خود راه باطل ميروند ، و اگر چنان كه در دعاوى خود كه اثبات نص و عصمت و معجزه و كرامت باشد صادق باشند امامت آنها ثابت است .
و اگر چنانچه در دعاوى خود راستگو نباشند و معتقدات آنان باطل گردد ، پس چرا ائمه از اهل بيت كه مورد اعتماد و محل تصديق فرق مسلمين هستند و به پاكى و طهارت و علم و فضيلت آنها اتفاق دارند مدعيان خودشان را كه آنان را معصوم و منصوص ميدانستند و براى آنها معجزه و كرامت قائل بودند و اخماس و زكوات خود را به آنها ميپرداختند از خود دور نميكردند ، بلكه آن بزرگواران اين گونه اشخاص فداكار را به خود نزديك مينمودند و آنها را در اظهار عقائد و تبليغ رسالات خودشان تشويق و تاييد ميكردند .
و اكنون كه اجماع به طهارت و پاكى و فضيلت و تقوى آل محمد عليهم السّلام اقامه شد ، و آن حضرات هم طرفداران خود را به اظهار امامت و تبليغ احكام خودشان دعوت ميكردند و از خلفاى جور و عمال آنها اظهار برائت مينمودند ، و از عقائد ضاله و مضله فقهاى گمراه جلوگيرى ميكردند ، معلوم شد كه آن حضرات شايسته مقام امامت بودهاند و ديگران راه باطل ميرفتهاند ، و البته اين مطلب بسيار روشن است براى كسى كه تعقل داشته باشد .
إعلام الورى بأعلام الهدي ( زندگانى چهارده معصوم ع ) ( فارسي ) — صفحة 536
مساهمون: الشيخ الطبرسي
ص٥٣٦