نزديك او رفتم و بر وى سلام كردم و جواب شنيدم و از شدت گرما عرق ميريخت گفتم : خداوند تو را عافيت دهد ، تو يكى از شيوخ قريش هستى در اين وقت گرما و با اين مزاج باز هم در طلب دنيا كوشش ميكنى ؟ ! ، اگر اينك مرگ تو را فرا رسد در اين حال چه كار ميكنى ؟
محمّد بن منكدر گويد : وى در اين هنگام دستش را از غلامان رها كرد و بر زمين نشست و فرمود : اگر اكنون مرگ من در رسد مرا در حال طاعت پروردگار خواهد ديد ، من با اين زحمت خود زندگى براى اهل بيتم فراهم ميكنم ، و دست درازى به طرف تو و امثالت نميكنم ، و من ميترسيدم مرگ من در رسد و مرا در حال نافرمانى مشاهده كند ، گفتم : خداوند تو را رحمت كند من آمدم تو را موعظه كنم و ليكن در عوض شما مرا موعظه كردى .
( 1 ) حضرت فرمود : مردم از اين جهت از ما اكراه دارند كه ميدانند ما خاندان رحمت و شجرهء نبوت هستيم ، منزل ما محل فرود آمدن فرشتگان است ، و ما معدن حكمت و جاى نزول وحى ميباشيم .
( 2 ) فرمودند : ما در بارهء مردم مبتلا هستيم ، اگر آنان را به طرف خود دعوت كنيم ما را اجابت نميكنند ، و اگر آنان را به حال خود واگذاريم بدون توجه ما هدايت نخواهند شد .
( 3 ) فرمود : ما گنجينهء علم پروردگاريم و امر پروردگار دست ما قرار دارد ، بوسيلهء ما اسلام آغاز شد و به ما انجام خواهد گرفت و مردم احكام اسلام را از ما آموختند ، به خداوندى كه دانه را شكافت و آدميان را آفريد علم خداوند جز نزد ما در جاى ديگرى ( 4 ) نيست ، و مردم نخواهند علم خدا را درك كنند مگر بوسيلهء ما .
7 - فضيل از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده كه آن جناب فرمود : اگر ما از نزد خود مطلبى اظهار كنيم گمراه خواهيم شد ، همان گونه كه گذشتگان گمراه شدند ، و ليكن ما از روى براهين و ادلهاى كه خداوند براى پيغمبرش فرستاد حديث ميكنيم .
( 5 ) از حضرت باقر عليه السّلام پرسيدند چرا در هنگام القاء حديث سند روايت را ذكر نمى
إعلام الورى بأعلام الهدي ( زندگانى چهارده معصوم ع ) ( فارسي ) — صفحة 373
مساهمون: الشيخ الطبرسي
ص٣٧٣