كه از عنتره بود ميخواند :
ما زلت أرميهم بغرّة وجهه * و لبانه حتى تسربل بالدّم
( 1 ) بعد از اين مردى از بنى حارث بيرون شد و بدست حر كشته گرديد ، پس از او نافع بن هلال آمد و گفت :
أنا ابن هلال البجلي * أنا على دين علي
مزاحم بن حريث در مقابل او ظاهر شد و گفت : من بر دين عثمان هستم ، نافع گفت : شما بر دين شيطان هستى ، سپس بر او حمله آورد و وى را كشت .
در اين وقت عمرو بن حجاج فرياد زد : اى مردم نادان شما ميدانيد در مقابل چه افرادى قرار گرفتهايد و با چه جماعتى جنگ ميكنيد ؟ شما با مردانى جنگ ميكنيد كه خود را براى مرگ آماده ساختهاند ، اين جماعت از شجعان و سواران ميدان جنگ هستند ، اينك شما به تنهائى در مقابل آنان نرويد ، به خداوند سوگند اين گروه اندك را با سنگ ميتوان از بين برد ، عمر بن سعد اين نظريه را پسنديد و گفت : كسى به تنهائى نبايد در ميدان جنگ برود .
عمرو بن حجاج با ياران خود از طرف فرات به سيد الشهداء عليه السّلام حمله آورد ، مدتى جنگ شديدى در گرفت در اين حمله مسلم بن عوسجه به روى زمين افتاد ، پس از اينكه عمرو بن حجاج از معركه بيرون شد و گرد و غبار فرو نشست مسلم بن عوسجه را روى زمين مشاهده كردند ، سيد الشهداء عليه السّلام خود را بر بالين او رسانيد در حالى كه هنوز جان از بدنش بيرون نشده بود ، امام عليه السّلام فرمود : خداوند تو را رحمت كند جماعتى از مسلمين رفتند و شهيد شدند و گروهى ديگر در انتظار شهادت هستند و در قضا و قدر خداوند تبديلى نيست .
شمر بن ذى الجوشن به طرف چپ لشكر سيد الشهداء حمله آورد ، و به ياران و اصحاب آن جناب تاخت ، و در اثر اين حمله جنگ شديدى درگرفت ، اصحاب سيد الشهداء عليه السّلام بر اهل كوفه سخت حمله كردند و آنها را از هم متفرق ساختند .
در اين هنگام عروة بن قيس كه رئيس سواران لشكر عمر بن سعد بود ، براى وى