اينك برگرديم به آيهء مباركه ، « ولى » به معانى مذكوره در باره خداوند و رسول كاملا صدق مىكند ، زيرا خدا و رسول اختيار تمام مردم را در دست دارند ، و امور آنها را اداره ميكنند ، اكنون به بينيم
وَ الَّذِينَ آمَنُوا
در آيهء شريفه به كجا ارتباط دارد ( 1 ) در نزد مفسرين ثابت گرديده كه : مقصود از
الَّذِينَ آمَنُوا
همهء مؤمنين نيستند بلكه بعضى از آنان منظور هستند ، و آن كسى است كه صفت ايتاء زكات در حالت ركوع را داشته است ، و اين موضوع نيز براى امير المؤمنين عليه السّلام روى داده و آيهء شريفه در اين جا متوجه آن جناب است موضوع ولايت در اين آيهء مباركه كه منحصر شده است به خداوند و رسول و آن كسى كه در حال ركوع اداء زكات كرده و به مؤمنين ديگر هيچ ارتباطى ندارد ، زيرا كلمه « انما » در حصر استعمال مىشود ، اعراب در محاورات خود گويند : « انما الفصاحة في الشعر للجاهلية » و يا « انما النحاة المحققون البصريّون » مقصود نفى فصاحت از غير مردمان دورهء جاهليت و عدم دقت از غير بصريّين مىباشد .
پس بنا بر اين معنى « ولى » در آيهء شريفه همان معناى امامت مىباشد كه تدبير امور مسلمين و اصلاح شئون آنها به امام ارتباط دارد ، كسانى كه « ولى » را بمعنى دوستى در دين دانستهاند در خطا و اشتباه ميباشند ، زيرا كه اين نوع دوستى بهمهء اهل ايمان مربوط است و اختصاص به دسته معينى ندارد ، بطورى كه در بالا اشاره كرديم اين آيه متوجه امير المؤمنين عليه السّلام است و اينك شواهد مربوطه را در ذيل ذكر ميكنيم ( 2 ) 1 - در اخبار و روايات خاصه و عامه وارد شده كه اين آيه شريفه در بارهء امير المؤمنين عليه السّلام نازل شده و اين در هنگامى بود كه آن حضرت به نماز مشغول بودند وسائلى از راه رسيد ، امير المؤمنين انگشتر خود را از دست بيرون كرده و به او دادند اين قضيه در كتب اخبار و در تفاسير در ذيل آيهء شريفه بتفصيل ذكر شده است .
( 3 ) 2 - مسلمين اجماع كردهاند كه امير المؤمنين عليه السّلام مورد توجه اين آيهء مباركه است ، زيرا گروهى ميگويند كه اين در بارهء همه اهل ايمان است و علي عليه السّلام هم يكى از مؤمنين است ، و عدهء هم عقيده دارند كه آيهء شريفه متوجه شخص آن جناب بوده