( 1 ) حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله به ام سلمه فرمود : اينك بشنويد و گواهى دهيد كه اين امير مؤمنان و سيد اوصياء است ، ( 2 ) و همچنين پيغمبر در اوائل بعثت در منزل خود غذائى آماده ساختند و گروهى از بني هاشم را دعوت كردند ، هنگامى كه همگان پيرامون يك ديگر جمع شدند و پس از اينكه غذا صرف شد حضرت آنان را مخاطب ساخته و فرمود :
اى فرزندان عبد المطلب خداوند مرا براى ارشاد مردم مبعوث كرده ، و به من امر نموده كه مخصوصا شما را به اسلام و قرآن دعوت كنم ، و در اين باره فرموده :
وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ
اكنون من شما را به دو كلمه دعوت ميكنم كه در زبان بسيار سبك و در ميزان خيلى سنگين ميباشند .
اگر شما فرزندان عبد المطلب اين دو كلمه را بر زبان جارى سازيد و به آن معتقد شويد ، بر عرب و عجم سلطنت و فرمانروائى خواهيد كرد ، و همه ملتها در نزد شما خاضع و سرافكنده خواهند شد ، و در نتيجهء گفتن اين دو كلمه از آتش رهائى پيدا ميكنيد و به بهشت داخل ميشويد .
اكنون اين دو كلمه را كه : « أشهد أن لا إله الّا اللَّه ، و أنّ محمدا رسول اللَّه » است بگوئيد ، و هر كس از شما در اين امر از من پشتيبانى كند و پاسخ مرا بگويد ، وى برادر و جانشين و وارث من بعد از وفاتم خواهد بود ، تمام مجلسيان سكوت كردند و چيزى نگفتند .
در اين هنگام امير المؤمنين عليه السّلام از جاى خود برخاستند و عرض كردند : يا رسول اللَّه من در اين امر از شما پشتيبانى خواهم كرد ، پيغمبر فرمود : اكنون بنشين شما وصى و خليفه و وارث من خواهى بود .
پس از اين جريان فرزندان عبد المطلب از منزل بيرون شدند ، و به ابو طالب گفتند :
اگر در دين برادرزادهات داخل شوى خود را حقير و ذليل ميكنى ، زيرا وى فرزندت را بر تو امير قرار داد .
اين حديث را ابو سعيد خرگوشى ، و مفسر نيشابورى كه امام اهل حديث است در تفسير خود آورده است ، و اين گونه نصوص را فقط شيعهء اماميه روايت ميكنند