شده است در كتب اخبار فريقين زياد است و ما اگر همه آنها را يادداشت كنيم بر حجم كتاب افزوده خواهد شد ، و اين مختصر هم در بارهء امامت و خلافت آن حضرت كافى است و از روايات معلوم است كه وى از هر جهت شايستهء امر خلافت و امامت بوده است از اين اخبار بطور كامل استفاده مىشود كه امير المؤمنين عليه السّلام در عاليترين مقام و مرتبه از علم و دانش بوده ، و حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله فوق العاده بوى علاقه داشته است و اين خود بزرگترين دليل و برهان است كه وى شايسته مقام امامت بوده است .
در نزد عقل سليم روشن و هويداست كه هر كس داراى فضل و كمال و علم و دانش و فضيلت بود ، و مقام و منزلتش در دين نزد همگان مسلم گرديد ، او بر ديگران مقدم است و لايق امامت و خلافت خواهد بود ، زيرا كه موضوع امامت پس از نبوت از شريفترين مناصب دينى و مقامات مذهبى است ، پس بنا بر اين كسى كه قدر و منزلتش در دين زياد باشد ، و يقينش در اصول دينى و مذهبى از سايرين زياد بود ، و در ترويج دين ثابت قدم گردد به حكم عقل و وجدان امامت حق اوست .
اين موضوع روشن است كه هر گاه پادشاهى و يا اميرى در دورهء زندگانى خود يكى از اصحاب خود را مورد توجه قرارداد و بوى اظهار علاقه كرد ، و از اعمال و افعال او رضايت حاصل نمود ، دليل است بر اينكه وى به اين شخص علاقه دارد ، و اعمال و رفتارش مورد رضايت او هست ، و براى همين جهت دوست دارد كه شخص موصوف پس از وى بعاليترين مقام برسد .
عدهاى از علماى اماميه گفتهاند : دليل عقلى گاهى بر دليل قولى رجحان دارد ، زيرا كه در او شبهه نيست و ليكن در دلائل قولى ممكن است جاى مجاز و تأويل باز باشد و اما نص مختص به قول نيز بر دو قسم است : نص جلى ، نص خفى ، نص جلى آن است كه پيغمبر تصريح به امامت امير المؤمنين عليه السّلام كرده باشد و براى كسى جاى انكار نبود ، ( 1 ) مانند اينكه فرمود : « سلّموا على عليّ بإمرة المؤمنين » ( 2 ) و همچنين دست علي عليه السّلام را گرفته و در حالى كه به وى اشاره ميفرمود گفت : اين خليفه من است كه پس از من در ميان شما خواهد بود ، از وى اطاعت كنيد و بفرمان او گوش دهيد .
إعلام الورى بأعلام الهدي ( زندگانى چهارده معصوم ع ) ( فارسي ) — صفحة 238
مساهمون: الشيخ الطبرسي
ص٢٣٨