هم در مدينه و سى سال و چند ماه و چند روز هم بعد از رحلت پيغمبر در اين جهان زندگى كردند .
هنگامى كه امير المؤمنين عليه السّلام از دنيا رفتند حسنين عليهما السّلام طبق وصيت پدر بزرگوارشان او را غسل و كفن كردند ، و جنازهء شريفش را شبانه به طرف غريين واقع در نجف كوفه حمل كردند و در آنجا به خاك سپردند و محل قبرش را محو كردند .
علي عليه السّلام از خبث باطن بني اميه اطلاع داشت و لذا براى اينكه نسبت بقبر او اهانت و جسارتى نشود دستور فرمود تا قبر وى را از انظار مخفى بدارند ، و محل دفن آن بزرگوار هم چنان پوشيده بود تا حضرت صادق عليه السّلام در هنگام رفتن نزد ابو جعفر منصور در حيره قبر مبارك او را ظاهر ساخت .
( 1 )
( 2 ) ( دلائل امامت امير المؤمنين عليه السّلام )
( 2 ) به دلائل قاطعه ثابت شده است كه امامت در هر زمانى لازم است ، زيرا كه در انجام افعال واجبه و ترك كارهاى زشت امامت لطفى است كه از طرف خداوند اعطاء شده است ، ما بالضروره مشاهده ميكنيم كه هر گاه پيشواى مقتدرى در ميان مردم پيدا شود مردم طبعا رو بصلاح ميروند و از فساد و تباهى دست ميكشند ، و در هنگام نبودن اين چنين پيشوائى فساد فزونى پيدا مىكند و صلاح رو بنقصان ميگذارد .
همچنين واجب است كه اين پيشواى موصوف معصوم باشد ، زيرا كه احتياج مردم به اين نوع پيشوا براى اين است كه مردم معصوم نيستند و جايز الخطا ميباشند ، و اگر چنانچه امام مانند ساير مردم معصوم نباشد ، او نيز به امامى ديگر كه معصوم باشد احتياج پيدا خواهد كرد ، و در هر صورت لا بد است كه به امام معصومى منتهى شود ، و مطلوب ما نيز همين است كه مردم به امام معصوم احتياج دارند .
هنگامى كه وجوب عصمت امام ثابت شد شناختن اين امام معصوم بايد به معرفى پروردگار باشد زيرا كه خداوند از اسرار و نهانى امور آگاه است و از سرائر و ضمائر مردم خبر دارد و جز اين طريق راه ديگرى براى معرفت امام معصوم در دست نيست .