در اين هنگام تصميم گرفتند با مشركين جنگ كنند ، ابتداء واقد بن عبد اللَّه تميمى تيرى بسوى عمرو بن حضرمى افكند و او را كشت ، عثمان بن عبد اللَّه و حكم بن كيسان تسليم شدند ، و مغيره نيز فرارى شد ، اصحاب پيغمبر مال التجارهء آنها را ضبط كردند و بمدينه آوردند .
حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله فرمود : من شما را بجنگ دستور ندادم ، چرا در ماه حرام جنگ كرديد ، پيغمبر اين دو نفر اسير را نگهدارى كرد و از اموال آنها چيزى نگرفت ، و عبد اللَّه بن جحش نيز با ياران خود از اين عمل خود كه بر خلاف دستور پيغمبر انجام داده بودند پشيمان شدند .
هنگامى كه اين جريان به مشركين قريش رسيد گفتند : محمد ماه حرام را حلال كرده است ، پس از اين آيه شريفه
يَسْئَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فِيهِ
- الايات در اين مورد نازل گرديد ، پيغمبر پس از نزول اين آيه مال و فديه دو نفر اسير را گرفتند و آنها را آزاد كردند ، مسلمين نيز گفتند : ما پس از اين دنبال ثواب غزا و جنگ نخواهيم رفت ، بلكه سعى خواهيم كرد كه از ما گناهى سر نزند ، خداوند اين آيهء شريفه را در مورد اين اشخاص فرستاد :
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هاجَرُوا
- تا آنجا كه فرموده : - اؤلئك يرجون رحمة اللَّه » و اين حادثه دو ماه قبل از جنگ بدر اتفاق افتاد .
( 1 )
9 - غزوهء بدر كبرى :
( 2 ) به حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله اطلاع دادند ابو سفيان بن حرب باتفاق چهل نفر سواره از مشركين قريش از تجارت شام برمىگردد ، پيغمبر پس از استماع اين خبر با سيصد و چند نفر سواره و عدهاى پياده كه در ميان آنها فقط هشتاد عدد شتر و يك اسب وجود داشت ، و گفته شده كه اين اسب نيز متعلق به مقداد بوده است اصحاب پيغمبر چون اكثرا پياده بودند لذا هر چند نفر بر يك شتر سوار شده بودند ، حضرت رسول نيز با مرشد بن ابى مرشد غنوى بر يك شتر سوار شدند ، و اين جريان در ماه مبارك رمضان واقع شد ، هنگامى كه پيغمبر از مدينه بيرون شدند ، و خبر به ابو سفيان رسيد وى كاروان را به طرف ساحل كشانيد ، و از آنجا به مكه رفت .