فصل 3 : نيّت ما هنگام سفر چه بايد باشد ؟
در اين كتاب برخى نكات مورد اعتماد را براى خواننده ياد آور مىشويم تا اگر خواسته باشد ، آن را برنامهى كار خود قرار دهد و بر طبق آن رفتار كند و اگر ناديده انگارد و به كار نبندد ، حجّت و برهانى بر او خواهد بود .
مقصود و نيّت از سفر آن است كه ما از خدا ، به وسيلهى خدا ، به سوى خدا و براى خداوند راهى مىشويم . منظور ما از اين سخن كه آغاز سفرمان « از خدا » است آن است كه بدانيم بدون شك ما در پيشگاه مقدّس او هستيم و مقيم بارگاه او و در قلمرو حكم رانىاش از فرمان بران اوييم و عنان امور ما در يد قدرت اوست . مراد از « به وسيلهى خدا » آن است كه به توان و نيروى الهى و امدادهاى رحمت او ، امكان آغاز كردن و پيمودن راه را يافتهايم و تحت حفظ و پاس دارى و نگهبانى و كمك رسانى اوييم . مقصود از « به سوى خدا » آن است كه ما پيرو ارادهى اوييم و در جهت خواستهى وى گام بر مىداريم تا عبادتى را كه خواست اوست انجام دهيم . پس در واقع مسافرانى هستيم كه سر آغاز راه سفر ما از دربار خداوند شروع مىشود و به پيشگاه مقدّس او پايان مىپذيرد . نيز منظور از « براى خدا » آن است كه آهنگ آن داريم كه سفر ما به هيچ غلّ و غشّ و سرشت حيوانى و شهوات نفسانى و هر آن چه ما را از نگهدارى حرمت خدا و سپاس نعمتهاى وى دور مىگرداند ، آميخته نگردد و به ياد داشته باشيم كه بىشك در پيشگاه اوييم .