فصل 25 : در انتخاب استراحتگاه كه شناخت خوبى آن ، گاه به ديد ظاهر و گاه به الهام الهى است
براى انتخاب منزلگاه ، با ديد ظاهر ، بايد همان صفاتى را در نظر داشت كه در مورد زمين گفتيم . سرزمينى باشد كه ( سبب رفع ) نيازهاى شخص و همسفرانش در آن موجود باشد و زيانى هم به آنها نرسد . شناساندن خداوند به روشنگرى واضح ، چنان است كه ما نمونهاى از آن را از كتاب « دلائل الإمامة » نوشتهى محمّد بن جرير بن رستم طبرى ( شيعى ) ، در باب كرامات حضرت علىّ ابن الحسين عليهما السّلام نقل مىكنيم . او به سند خود - كه تا جابر بن يزيد جعفى مىرسد - از امام باقر عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود :
« حضرت امام زين العابدين عليه السّلام با عدّهاى از غلامان خود و مردمانى ديگر به مسافرت مكّه مىرفت . چون به عسفان رسيدند ، غلامان در موضعى از آن جا براى آن حضرت خيمهاى به پا كردند . چون حضرت علىّ بن الحسين عليهما السّلام به نزديك آن جا رسيد ، به آنها فرمود : چرا در اين جا خيمه زديد ؟ اين محلّ زندگى گروهى از جنّ است كه دوستدار و شيعهى مايند و اين كار موجب زيان و اسباب زحمت براى آنهاست .
گفتند : ما نمىدانستيم . سپس شروع به بركندن چادرها كردند . ناگهان صدايى را شنيدند كه گويندهاش ديده نمىشد و مىگفت : اى فرزند پيامبر خدا ! چادر خود را از جايش تغيير مدهيد . ما به جهت وجود مبارك شما زحمت آن را تحمّل مىكنيم و آن چه را هم اكنون هديه مىدهيم ، بپذيريد و از آن بهرهمند شويد تا مايهى خرسندى ما گردد .
ناگهان در كنار چادر ، سينى بزرگى ديديم كه بشقابهايى در آن