لطف كرده و وى را براى دانستن ساعت نيكى كه در آن مسافر به خداى بزرگ روى مىآورد برگزيده است و آن شخص نداى الهى را در باطن خود مىيابد ، پس خوشا به سعادت او كه تا آن حد اوج گرفته كه قادر متعال نيك بختىاش را به او نمايانده است ؛ امّا اگر خداوند نعمت پيدا كردن چنين حالى را به او نداده است ، پس [ بداند چنان كه ] در كتاب « الأسرار المودعة في ساعات اللّيل و النّهار » ياد آورى كردهايم ، هر ساعتى از روز ويژهى يكى از ائمّهى اطهار است و دو دعا دارد كه يكى را از دست خطّ جدم ، ابو جعفر طوسى ، رضوان الله عليه نقل كردهام و ديگرى را از روى خطّ منسوب به ابن مقله . براساس روايات ، هر يك از امامان عليهم افضل الصّلوات مانند پاس دار و نگهبانى براى ساعت متعلّق به خويشاند :
ساعت اوّل روز به سرورمان ، على عليه السّلام تعلّق دارد ، ساعت دوم به مولايمان ، حسن عليه السّلام ، ساعت سوم به مولايمان ، حسين عليه السّلام ، ساعت چهارم به مولايمان ، علىّ بن الحسين عليهما السّلام ، ساعت پنجم به مولايمان ، محمّد بن علىّ باقر عليهما السّلام ، ساعت ششم به مولايمان ، جعفر بن محمّد صادق عليهما السّلام ، ساعت هفتم به مولايمان ، موسى بن جعفر كاظم عليهما السّلام ، ساعت هشتم به مولايمان ، علىّ بن موسى الرّضا عليهما السّلام ، ساعت نهم به مولايمان ، محمّد بن علىّ جواد عليهما السّلام ، ساعت دهم به مولايمان ، علىّ بن محمّد بن هادى عليهما السّلام ، ساعت يازدهم به مولايمان ، حسن بن علىّ عسكرى عليهما السّلام ، ساعت دوازدهم به مولايمان ، حضرت مهدى عليه السّلام ، تعلّق دارد .
به مقتضاى روايات ، انسان در هر يك از دوازده ساعت ، دعاى ويژهى آن ساعت را مىخواند ؛ خواه روز بلند تابستان باشد يا روز كوتاه زمستان ؛ چون طول آن روز هر چند ساعت كه باشد ، دعاها به دوازده قسمت تقسيم گرديده است .
هر گاه حركت جهت سفر در ساعتى باشد كه اختصاص به يكى از امامان مددكار و پشتيبان دارد - كه خداوند بزرگ آنان را وسيلهى رهايى قرار داده است - سخنانى بگو كه معنايش اين باشد :
آداب سفر در فرهنگ نيايش ( الأمان من أخطار الأسفار و الأزمان ) ( فارسى ) — صفحة 230
مساهمون: السيد ابن طاووس
ص٢٣٠