فصل 11 : اخبارى كه در بارهى عمل كردن طبق قرعهى شرعى رسيده است
از آن جمله روايتى است كه ما آن را به سند خود ، كه به عالم مورد اعتماد و شايسته ، علىّ بن ابراهيم بن هاشم قمّى رضى اللَّه عنه ، مىرسد ، نقل مىكنيم . وى در كتاب خود « كتاب المبعث » از نسخهاى كه تاريخش سال چهار صد بعد از هجرت پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلم است ، در ضمن مطالبى در بارهى سريّهى عبد اللَّه بن عتيك - كه در آن پيغمبر گرامى عدّهاى را جهت كشتن ابو رافع « 1 » مأمور كرده بود - چنين گفته است :
ما پيش از اين كه وارد جايگاه او شويم ، به مشورت پرداختيم كه چه كسى او را بكشد و چه كسى با شمشير ، ساكنان خانه را زير نظر بگيرد . قرعه انداختيم ؛ به نام عبد اللَّه بن انيس در آمد .
اين بود آن چه مىخواستيم از آن حديث مفصّل بيان كنيم و نمايانگر آن است كه در [ روزگار ] زندگى پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلم ، ياران ايشان به قرعه عمل مىكردند . آن هم در چنين كار مهمّى و اگر چنين نبود كه آنان مىدانستند قرعه از قوانين دين خداست و آنان را به حقيقت خواستهشان مىرساند ، چگونه بر آن اعتماد مىكردند و با مراجعهى به آن ، جان خود را در معرض خطر قرار مىدادند ؟
هامش
( 1 ) نامش سلّام بن ابى الحقيق بود . در توطئه چينى و تحريك قريش و ساير اعراب براى حمله به مدينه و پيش آمدن جنگ احزاب نقش مهمّى داشت . پس از واقعهى بنى قريظة به دام نيفتاد . ترسيدند باز فتنه بر پا كند ؛ به همين جهت ، پنج تن از خزرجيان داوطلبانه بر او هجوم بردند و شبانه بر وى حملهور شدند و در بستر خواب او را كشتند . رك . سيرهى ابن هشام 3 : 286 .