كه براى انجام اين خدمات - از مرحلهى روييدن گياه تا آسيا كردن گندم و پختن نان و مهيّا شدن غذا - مورد نيازند استخدام مىكند ؛ بنا بر اين احسان و نيكى خداوند در اين غذا كه مىخوريم ، بيش از لطف و مرحمتى است كه در فرو فرستادن مائده بر بنى اسرائيل داشته است .
پس لازم است بندهى خدا نعمتهاى گرانبها و بىشمار الهى را سپاس گزارد و قدردان باشد و بايد آگاه باشد كه وقت خوردن غذا در پيشگاه خداوند بزرگ نشسته است تا از خوان مهمانىاش چيزى بخورد .
بايد آن چنان باشد كه بردهاى در برابر سلطانى قرار مىگيرد و آن سلطان ، غذايى براى برده فراهم مىسازد و خود و خواصّش و هر كه از دولت مردان كه به او نياز هست ، مشغول پذيرايى هستند و او را كه مشغول خوردن است ، مىبينند كه چگونه به خاطر نعمتها سپاسگزارى مىكند و چگونه به جهت حضور سلطان و حرمت او خود را حفظ و چگونه در پيشگاه او ادب را رعايت مىكند و چگونه هر غذايى را كه سلطان مىخواهد كه او بخورد ، همان را مىخورد تا به درگاهش تقرّب جويد .
همچنين در وقت خوردن غذا اين نكته را به ياد آورد و سپاسگزار باشد كه خداوند اعضاى بدنش را به كيفيّتى آفريده است كه با دست بتواند لقمه را در دهان نهد و با دندان و زير و رو كردن زبان ، با كمال راحتى آن را بجود و چشمهى آبى در دهانش روان ساخته است كه كاملا به مقدار نياز اوست ؛ چنان كه اگر بيشتر بود ، از دهان بيرون مىريخت و اگر كمتر بود ، لقمه خشك و ناگوار مىگرديد .
همچنين بايد به ياد داشته باشد و سپاس گويد كه وقتى غذا در معدهاش جاى گرفت ، خداوند به وسيلهى حرارت معده و به قدرت خود ، به گونهاى آن را مىپزد كه صلاحيّت تقسيم بين شريانها و سلّولها و دستگاههاى ريز و درشت بدن را پيدا كند و وقتى كاملا مهيّا شد ، با محاسبهاى دقيق ، نياز هر عضوى را به آن مىرساند ؛ بدون آن كه زيادتر باشد و به او زيانى وارد سازد يا كمتر باشد و
آداب سفر در فرهنگ نيايش ( الأمان من أخطار الأسفار و الأزمان ) ( فارسى ) — صفحة 138
مساهمون: السيد ابن طاووس
ص١٣٨