شرك در بخشى ديگر ، موجب پراكندگى و ناممكن شدن اتحاد آنان شد . اينك قريش رهبر با اقتدارى كه بتواند آنان را به اهداف دلخواه و در زمان دلخواه خود سوق دهد نداشتند . مسلمانانى كه ميان آنها مىزيستند ، جز از قوانين اسلام پيروى نمىكردند .
مشركان قريش نيز به دو گروه افراطى و ميانه رو تقسيم شده بودند . گروه نخست ، به هر قيمتى خواستار جنگ بود ، در حالى كه گروه دوم آن را موجب بدبختى قريش مىدانستند .
بنو بكر كه با قريش متحد بودند ، در صدد گرفتن انتقام ديرينه از بنى خزاعه ، هم پيمان مسلمانان بر آمدند . افراطىهاى قريش چون ، عكرمة بن ابى جهل و شمارى از سران قريش نيز آنان را به جنگ تشويق مىكردند ؛ و پنهانى براى آنان اسلحه و نيرو مىفرستادند . بنو بكر ، قبيلهء خزاعه را مورد تهاجمى غافلگيرانه قرار دادند و زيانهاى جانى و مالى چندى به آنان وارد ساختند . هنگامى كه خزاعه به بيت الله الحرام پناه بردند ، بنو بكر ، بدون توجه به پيمان حديبيه ، آنان را تعقيب كردند ، در نتيجه پيمان صلح ميان قريش و هم پيمانانش از يك سو و ميان مسلمانان و متحدانشان از سوى ديگر به دست قريش و بنو بكر شكسته شد .
اعلان جنگ :
مسلمانان : عمرو بن سالم خزاعى براى ارائه گزارش پيمان شكنى قريش و بنو بكر با شتاب راهى مدينه شد و داستان بلايى را كه قريش و بنو بكر بر سر قبيلهاش آورده بودند ، براى رسول خدا ( ص ) و يارانش بازگو كرد . رسول خدا ( ص ) در پاسخ او فرمود :
« اى عمرو به تو كمك خواهيم كرد . »
بديل بن ورقاء نيز با چند تن از خزاعه به مدينه رفتند و آنچه را كه بر سرشان آمده بود به رسول خدا ( ص ) گزارش دادند . در اين هنگام حضرتش تصميم به فتح مكه گرفت .
قريش : ميانهروهاى قريش ، پس از ارزيابى پيامدهاى ناگوار برخورد با مسلمانان تصميم گرفتند كه ابو سفيان را به مدينه بفرستند تا براى تثبيت پيمان و تمديد مدت آن تلاش كند .
همين كه ابوسفيان به عسفان ، در راه مدينه ، رسيد ، بديل و رقاء و يارانش را ديد كه از