مىخواهم برجستگىهاى فرماندهى رسول خدا ( ص ) را ، كه مىتواند سر مشق خوبى براى مبارزات پيروانش باشد ، آشكار گردانم .
رسول خدا ( ص ) علاوه بر مزيتهاى فردى فرماندهى ، همهء فنون جنگى متداول آن روزگار را نيز به كار مىبست . از اين رو بر دشمنان خود پيروز مىگشت . چنانچه آن حضرت اندكى از هوشيارى ، احتياط و آمادگى غفلت مىورزيد ، وضعيت دگرگون مىشد . اما خداوند آن طور نخواست .
به راستى چرا هنگامى كه آن حضرت عزم پيكار مىفرمود آن را از ديگران پنهان مىداشت ؟ و چرا از اصل : « جنگ خدعه است » پيروى مىكرد ؟ و اگر هنگامى كه پيش از جنگ بدر قدرت و شمار مشركان را برتر از ياران خود ديد دچار ترديد مىگشت ، چه پيش مىآمد ؟ اگر در جنگ احد پس از آنكه نيروى برتر مشركان او را از همه سو محاصره كردند ، تسليم يأس و نوميدى مىشد چه پيش مىآمد ؟
اگر در جنگ احزاب ، به ويژه پس از آنكه يهوديان خيانت ورزيدند و آن حضرت از داخل و خارج مدينهء منوره مورد تهديد قرار گرفت ، مقاومتش ضعيف مىبود ، چه پيش مىآمد ؟
اگر رسول خدا ( ص ) پس از فرار مسلمانان در جنگ حنين تنها با ده تن از اهل بيت خود و مهاجران ايستادگى نمىكرد چه پيش مىآمد ؟
زخمهاى خطرناك رسول خدا ( ص ) در جنگ احد چه تفسيرى دارد ؟ در اين جنگ هنگامى كه تير اندازان از فرمان آن حضرت سر پيچيده در پى گردآورى غنايم ، محل مأموريتشان را ترك گفتند ، دندان پيشين وى شكست و پيشانى آن حضرت چنان شكافت كه خون بر چهرهء مباركش جارى گرديد و هفتاد تن از مسلمانان به شهادت رسيدند .
كدام يك از آمادگىها ، از جنبهء استحكام و دقت در جزئيات ، به درجهء آمادگى رسول خدا در تجهيز « جيش العسره » « 1 » مىرسد ؟
چرا مسلمانان از ترس غافلگير شدن ، يك گروه سرگرم نماز مىشوند و گروه ديگر سلاح بر مىگيرند و در حال آماده باش به سر مىبرند ؟
هامش
( 1 ) - « جيش العسره » - چنان كه در جاى خودش خواهد آمد - سپاهى بود كه در جنگ تبوك شركت جست .