تهديد قرار گرفت كه معناى آن مرگ بازرگانى و بى رونق گشتن مركز اقتصادى قريش بود .
همچنين گسترش نفوذ و افزايش قدرت روز به روز مسلمانان ، با دوام رهبرى اعراب در دست قريش سازگار نبود .
اينها از جملهء مهمترين عواملى بود كه قريش را در انديشهء يافتن فرصتى براى ريشه كن ساختن آيين جديد فرو برد . يهوديان مدينه نيز به جنگ سرد عليه مسلمانان دامن مىزدند و براى آنان مشكل مىآفريدند ؛ و در حقيقت نقش ستون پنجم قريش را بازى كرده دشمنان را عليه مسلمانان تحريك مىكردند .
نيروهاى طرفين :
مسلمانان : نيروى مسلمانان از مهاجر و انصار بالغ بر 305 نفر « 1 » و فرماندهى آنان با شخص پيامبر ( ص ) بود - نام آنها در پيوست « ج » آمده است - اين تعداد نيرو تنها يك اسب و هفتاد شتر داشتند كه هر سه يا چهار رزمنده به نوبت بر يك شتر سوار مىشدند .
مشركان : نيروى مشركان بالغ بر 950 نفر و بيشترشان از قريش بودند . آنان دويست رأس اسب را با خود يدك مىكشيدند و براى سوارى و حمل بار تعداد زيادى شتر داشتند . فرماندهى اين نيروها با چند تن از سران قريش بود .
هدفهاى طرفين :
مسلمانان :
دستيابى بر كاروان تجارى قريش « 2 » : رهبرى اين كاروان با ابوسفيان بود و سى تا چهل نگهبان از آن حمايت مىكردند .
درنگ در بدر : پس از فرار كاروان ، مسلمانان در محل بدر ماندند ، به اين منظور كه
هامش
( 1 ) - شمار مهاجران 74 تن و بقيه از انصار بودند . ر . ك . طبقات ابن سعد : 2 / 12 . منابع ديگر شمار آنها را متفاوت ذكر كردهاند . ر . ك . جوامع السيره ، ابن حزم ، ص 114 - 146 . سيرهء ابن هشام ، ج 2 ، ص 324 - 354 .
( 2 ) - ر . ك « قانون الحرب و الحياد » ابزار فشار آوردن بر اموال : قانون جنگ به طرفين درگير اجازه مىدهد كه به منظور فشار اقتصادى بر دشمن از وسايل معينى استفاده كنند . طبق اين قانون از بين بردن و مصادرهء اموال دشمن در چارچوب معينى مجاز است .