فصل اول : خصوصيات نظامى عرب پيش از اسلام
عربها در روزگار پيش از اسلام به شيوهاى متمايز از ديگران مىجنگيدند . اسلوب رزمى آنها در آن هنگام كرّ و فرّ بود و انگيزههاى آنان از جنگ در امورى چون دفاع از بتها ، انتقامجويى ، دست يافتن به غنائم و تحكيم هيبت قبيله محدود مىشد . برترين سلاح جنگى آنان شمشير بود . پس از ظهور اسلام ابزار و ادوات نظامى دستخوش تحول گشت و به نيكوترين وجهى مورد استفاده قرار گرفت . اعتقاد توحيدى اسلام روحيهء پيكارگران را تقويت و آنان را براى جهاد تشويق مىكرد . اما جنگجويان عرب به شجاعت ، نيرومندى ، وفادارى و پى بردن به مسير حركت دشمن موصوف بودند .
مهمترين وسيلهء مورد استفادهء آنان براى نقل و انتقال در جنگ ، شتر بود ، حيوانى كه با هواى صحرا سازگار است و تحمل كمآبى و باد آن را دارد . خصوصيات برجستهء نظامى اعراب پيش از اسلام به قرار زير است :
1 . اهداف جنگ
اصولًا جنگ با اوضاع اقتصادى ، اجتماعى و طبيعى محيط زيست قبايل مرتبط است و در سرزمين خشك ، بيابانى و كم آب عربستان ، مهمترين هدفهاى جنگى در موارد زير خلاصه مىشد :
1 . دستيابى به آب و چراگاه : گاه بر سر چاه آبى يا چشمهاى روان ، جنگها برپا مىگرديد تا سرانجام يكى از طرفين نبرد با جنگ يا با صلح به آب دست بيابد . بويژه در اثناى قطع باران ، بىآبى و خشكسالى جنگ شدت مىيافت و منازعه بالا مىگرفت . هنگامى كه زمين يك منطقه