تخطي إلى المحتوى الرئيسي

آيين نبرد در عصر پيامبر ( ص ) ( فارسي ) — صفحة 144

مساهمون:

ص١٤٤
تداركاتى و تجهيزات جنگى را در درون دژهايشان انبار مىكردند كه براى مدت طولانى آنها را كفايت مىكرد و جنگ را طولانى مىساخت . گرچه پافشارى سپاه اسلام بر قطع كامل امدادرسانى ، محاصره همه سويه ، هجوم جبهه‌اى ، و جنگ روانى موجب مىشد كه يهوديان پيش از اتمام مواد انبار شده تسليم گردند .

11 - 1 . تخليه ميدان نبرد

ادارهء تداركات تخليه موارد زير را از ميدان نبرد بر عهده داشت : 1 . اشخاص و يا تجهيزاتى كه عمليات را به تعويق مىافكنند ، شامل زنان ، كودكان و پيرانى كه توان جنگيدن ندارند . 2 . اشخاص مخالف و غير دوست . 3 . سلاحها و مهمات غيرقابل استفاده در جنگ . گروه اول به مكانى مناسب كه شرايط زندگى برايشان فراهم باشد تخليه مىشد . گروه دوم به جاهاى دور دست و خارج از سرزمينى كه سپاه اسلام بر آن تسلط داشتند ، منتقل مىگرديد . وسايل و امكانات مادى نيز به جايى مناسب كه امكان ترميم و استفاده مجدد رزمندگان وجود داشت ، انتقال مىيافت . گرچه مورد اخير در سپاه صدر اسلام كمتر رخ مىداد .

12 - 1 . بازرگانى و كشاورزى

رسول خدا ( ص ) پرداختن به امر بازرگانى را پس از پايان جنگ اجازه مىفرمود ؛ چنان‌كه در غزوهء بدر دوم به رزمندگان اجازه داد تا به تبادل محصول و كالا بپردازند ، و آنان پس از كسب سود به مدينه بازگشتند . اين چنين بود كه سپاه اسلام علاوه بر مأموريتهاى نظامى به كارهاى بازرگانى اشتغال مىورزيدند ، همانگونه كه انصار كارهاى كشاورزى خود را دنبال مىكردند .

13 - 1 . استقبال از زرمندگان

پس از حصول پيروزى در جنگها ، يك تن زودتر به مدينه مىرفت و بازگشت پيروزمندانه نيروهاى مسلح را از ميدان نبرد به مردم بشارت مىداد . به دنبال آن ساكنان مدينه از زن و مرد ، كوچك و بزرگ آمادهء استقبال از پيروزمندان مىشدند .
آيين نبرد در عصر پيامبر ( ص ) ( فارسي ) — صفحة 144 | ضاهر وتر / عبدالحسين بينش