1 . تأمين آزادى مانور و حركت نيروهاى خودى و جلوگيرى از تحركات و مانور دشمن .
2 . قرار گرفتن خورشيد در پشت رزمندگان ، مانند نبرد بدر و ديگر نبردها .
3 . وجود تكيهگاهى در پشت سر رزمندگان ، مانند نبرد احد .
4 . انتخاب منطقهء استقرار در نزديكى آب و راه .
5 . دسترس بودن علوفه و چراگاه .
6 . بهداشت مناسب .
7 . سخت بودن زمين رزم به طورى كه امكان مبارزه بر روى آن وجود داشته باشد .
8 . دورى از تيررس دشمن ، همانند غزوههاى بنى نضير و بنى قريظه و خيبر .
9 . جلوگيرى از امدادرسانى به دشمن .
10 . بستن راههاى وصول نيروهاى كمكى دشمن .
11 . تأمين اختفا و استتار نيروى خودى .
12 . مشرف بودن بر نيروهاى خودى .
13 . و در عين حال مراقبت و زير نظر گرفتن تحركات دشمن .
پيامبر اكرم ( ص ) به منظور اشراف كامل و ادارهء جنگ ، مقر فرماندهى را در نقطهاى بلند قرار مىداد . همچنين نيروها را متناسب با مأموريتهاى رزمى به طور جداگانه - مانند سواران ، پيادهها ، گروههاى شناسايى ، پيشقراولان ، تيراندازان ، عقبدار ( مقر فرماندهى عقب ) و ديگران - در روى زمين گسترش مىداد .
كارهايى كه در منطقهء استقرار انجام مىگرفت ، اينها بودند :
1 . سان ديدن از نيروها .
2 . رژه سپاه .
3 . استقرار نيروها و وسايل جنگى .
4 . تنظيم صفوف .
5 . تعيين مأموريتهاى جنگى .
6 . تعيين نگهبانهاى مورد نياز ، بويژه در مقرهاى فرماندهى .
7 . تعيين فرماندهان صفوف و تشكيلات ، مثل فرماندهان و نگهبانان مقرها .
آيين نبرد در عصر پيامبر ( ص ) ( فارسي ) — صفحة 107
مساهمون: ضاهر وتر
ص١٠٧