ظاهر شد كه هرگز نبود ، و هيچ دفتر تاريخ و كتب سير متقدّمان و متأخّران از آن خبر نداد ، و عدل و سخاي او متعجّبگاه نوشيروان و حاتم شد .
و در اين شهادت ، در مشهد حاضران ايران و مستمعان توران خجالت ندارم ؛ و اين قضيه به أسرها و اين هديه به أوفرها از بركت قسم دويّم است كه آن دولت ديني است ، و آن بحمداللّه و حُسن توفيقه و هدايته احتظاظ است به حظّ اوفي و تمسّك است بالعروة الوثقي و محبّت آل عبا از خاندان مصطفي و مرتضي - عليهم الصّلاة و السّلام - كه مصافات با ايشان و موالات تابعان ايشان و تقويت محبّان و مواليان ايشان موجب سعادت دو جهاني است و ثواب جاوداني ، و استخلاص از دَركِ الاسفَلِ من النّار و مباعدت مقارنت شياطين و اشرار كفّار ، شعر :
فَلَيْسَ بِتَزْويق اللِّسانِ وَ صَوْغهِ * وَلكِنَّهُ قَدْ خالَطَ اللَّحْموَ الدَّما
[ الاغانى : 1 / 227 ، شعر عمر بن ابى ربيعه ]
مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَ مَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِداً
( كهف : 17 ) تا لاجرم از صوار [ : ظرف مسك ] اين حوار ارج [ : بوى خوش و دميدن آن ) ، يعني نفح حق ساطع شد و به آسمان رسيد ، و از تباشير صبح يقين او نور صدق لامع آمد و فوح آن در جهان فاش شد ، و مؤسّس عوائد فوائد و مؤكّد قواعد فواضل و مُشيّد و مُرصّص اركان وظايف سادات و علما و محتاجان برآمد .
و به حقيقت اين نوع از عطيّت حضرت الوهيّت ، تاجي است او را بر ابناء الزّمان و مفخر و مدخري و دلالي بر سلاطين و اكابر ايّام ، و جُنّتي بر حوادث زمان ، و امان ذُنوب است ، و بشارت امتلاي ذَنوب
يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ
( شعراء : 89 ) و غايت نعمت سبحاني و منّت يزداني در حقّ و شأن او آن است كه با حداثت سنّ و قلّت ايّام و اعوام ، دائماً مستخبر احوال علماي متديّنه و فضلاي زمانه و مستثمر انفاس اقتباس ائمّه مطهّره متبحّره باشد و مُحبّ صلحا و مستمدّ ومستعين همّت اتقيا ؛ و اين باب ، سبب