موحدى الرشيد پيوست . سپس به قضاى سلا و مكناسه منصوب شد . چون خليفه المعتضد ( السعيد ) درگذشت به سبته رفت . در آنجا جمعى از بنى مرين بر او شوريدند و همه اموالش را غارت كردند ، و او با حالى سخت پريشان به افريقيه بازگرديد و زمانى چند در بجايه درنگ كرد . سپس به تونس شد و از امير آن المستضر بالله بهرهها يافت و از سوى او قضاى قسنطينه ، سپس قضاى قابس يافت چندى نيز دبير المستنصر شد . ابن عميره علاوه بر كفايت در شعر نيز اسلوبى عالى داشت . او را تأليفى است در تاريخ ميورقه و افتادنش به دست مسيحيان . در اين كتاب از اسلوب عماد الاصفهانى در كتاب او « الفتح القدسى » پيروى كرده و نيز او را كتابى است به نام « التعقيب على فخر الدين الرازى فى كتاب المعالم » در اصول فقه و كتابى به نام « ثورة المريدين » و غير آن ، ابن هانى سبتى رسائل او را در دو جلد گرد آورده و آن را « بغية المستطرف و غنية المستظرف » من كلام امام الكتابة ابن عميرة ابى المطرف » ناميده است . اين عميره در سن پيرى در ماه رمضان سال 658 ه و به قولى در ماه ذو الحجهء سال 656 ه در تونس جهان را بدرود گفت . « 55 »
4
در عصر موحدين شمار اندكى از مورخين و راويان ظهور كردهاند ولى از اين شمار اندك آثارى گرانبها و موفق و مهم برجاى مانده كه ما را با بسيارى از حوادث آن ايام آشنا مىسازد . اين سلسلهء نفيس از كتاب « الصلهء » ابن بشكوال آغاز مىشود و ما در ضمن مورخين عصر مرابطين شرح احوال او را بازنموديم . آنگاه ابن الابار آمد و معجم خود « التكمله » را براى تكميل و اتمام « الصله نوشت و تا كمى بعد از سال 650 ه پيش رفت . پس از اين الابار نوبت به علامهء مغربى ثقه ابن عبد الملك المراكشى متوفى
هامش
( 55 ) . الاحاطه ( 1956 ) ج 1 / ص 179 - 186 . عنوان الدرايه . ص 178 - 180 .