بشكوال و ابو العباس المجريطى و ابو الوليد بن رشد و در اشبيليه از ابو بكر بن الجد و ابو اسحاق بن ملكون و در مالقه از ابو عبد اللّه بن الفخار و ابو القاسم السهيلى علم آموخت . در حديث پيشواى همگنان بود و در روايت و ضبط بر ديگران تفوق داشت . در حفظ اسماء رجال و جرح و تعديل ، نامآورتر از او كس نبود . همچنين در عربيت و ادبيت و بلاغت و فصاحت يكتا بود . قضاى قرطبه و اشبيليه و مرسيه و سبته و سلا و ديگر جايها را به تناوب بر عهده گرفت . او را كتابى است به نام « تسمية شيوخ البخارى و مسلم و ابو داود و نسائى و ترمذى » ولى آن را به پايان نياورده است . فهرستى كامل از شيوخ خود ترتيب داده است . در غرناطه ، به هنگامى كه رهسپار مرسيه بود در دوم ماه ربيع الاول سال 612 درگذشت . پيكر او به مالقه آوردند و به خاك سپردند . « 25 »
( * * * ) برادرش داود بن سليمان بن داود در انده به سال 560 ه متولد شد . نزد پدر و برادر بزرگش عبد اللّه ، علم حديث آموخت و همانند آنان استادى يافت . شهرهاى اندلس را در طلب علم بگرديد و از كسانى چون ابو العباس المجريطى و ابن بشكوال و ابو بكر بن الجد و ابو عبد اللّه بن زرقون و ابو عبد اللّه بن الفخار و ابو العباس بن مضاء و ابن الفرس و ابو بكر بن ابى زمنين و غير ايشان علم آموخت . قضاى سبته و المريه و جزيرة الخضراء و سپس بلنسيه و مالقه را بر عهده داشت به علم و حلم و پارسايى اشتهار داشت متواضع و نرمخوى بود . در ششم ربيع الاخر سال 621 در مالقه درگذشت او را در دامنهء كوه فاره در كنار برادرش به خاك سپردند . « 26 »
( * * * ) ابو الربيع بن سالم ، سليمان بن موسى بن سالم بن حسان بن سليمان الحميرى الكلاعى از مردم بلنسيه بود . از جماعتى از مشايخ عصر خود كسب علم كرده ، چون ابو العطاء بن زيد و ابو القاسم بن حبيش و ابو بكر بن الجد و ابو الوليد بن رشد و ابو محمد بن الفرس . در حديث و فقه و ادب سرآمد همگان بود . ابن الابار مىگويد در صناعت حديث بصير بود و به جرح و تعديل آگاه . ابن عبد الملك او را بازماندهء اكابر علما در شرق اندلس مىداند و قدرت
هامش
( 25 ) . الاحاطه ( 1956 ) ج 1 / ص 511 و 514 .
( 26 ) . الاحاطه ( 1956 ) ج 1 / ص 511 و 1514 .