مقاومتى اندك گرفتند و فرمانرواى شرقى آن را به اشارهء ابن همشك اعدام كردند .
موحدين راه خويش به مرسيه را ادامه دادند تا به دشت مرسيه رسيدند . در آنجا دژ فرج را كه در خارج شهر بود تصرف كردند . آنجا گردشگاه ابن مردنيش و جايگاه لهو و لعب و ناىنوش او بود . موحدين آنجا را ويران كردند و همه باغها و بستانها را نابود نمودند و هر روستا يا مزرعهء سرسبزى كه در آن منطقه بود ، از ميان بردند . ابن همشك راهنماى موحدين بود . ابن مرد نيش در خلال اين احوال لشكر گرد آورد و از همپيمانان مسيحىاش يارى خواست ولى جز چهارصد سوار به يارى او نفرستادند . ابن مرد نيش آنان را به لورقه كه دژ مقدم مرسيه بود فرستاد تا وضع دفاعى آن را استحكام بخشد .
اين گروه سپاهيان مسيحى را به ابو عثمان سعيد بن عيسى كه سردار برگزيده و محل اطمينان او بود سپرد و ابو عثمان در آن دژ جاى گرفت . چندى برآمد ، در همهجا شايع شد كه ابن مرد نيش روزهاى آخر فرمانروايى خود را مىگذراند ، در اينحال مردم لورقه عصيان كردند و دعوت موحدين آشكار ساختند و بر مسيحيان ، ياوران ابن مرد نيش هجوم آوردند ، آنان به قصبه ( قلعه ) پناه بردند و به مقاومت پرداختند . مردم لورقه از موحدين يارى خواستند و نزد السيد ابو حفص كس فرستادند و اعلان كردند كه به مذهب « توحيد » گراييدهاند . السيد ابو حفص با بخشى از لشكر خود به سوى لورقه راند و به شهر درآمد ولى پادگان شهر به سردارى ابو عثمان همچنان مقاومت مىورزيد .
گروهى از سپاهيان موحدين در آن حوالى به گردش مىپرداختند ، از بخت بد محمد بن ابى عثمان ، فرزند ابو عثمان فرمانده قلعه را ديدند و اسير كردند . او را روبهروى دژ در جايى كه پدرش ببيند نگه داشتند ، باشد كه پدر را به تسليم وادارند . ابو عثمان را ذخاير آب و نان به پايان رسيد . همپيمانان مسيحى او هم اصرار مىكردند كه تسليم شود .
عاقبت به پايمردى ابن همشك امانش دادند و او با لشكرش از دژ فرود آمد و دژ تسليم گرديد . ابو عثمان با يارانش به مرسيه رفت و مزدوران مسيحى هم به بلاد خود بازگشتند و لورقه به تصرف موحدين درآمد .
السيد ابو سعيد لشكر به مرسيه برد تا آنجا را محاصره كند . ساكنان علش اعلام فرمانبردارى كردند و به آيين موحدين گرويدند . در پى ايشان اهالى بيشتر دژهاى مجاور نيز به اطاعت درآمدند . موحدين همه را امان دادند . السيد ابو حفص سپاهى از
تاريخ دولت اسلامى در اندلس ( فارسي ) — صفحة 40
مساهمون: عبد المحمد آيتى
ص٤٠