بيشتر فعاليتهاى آلفونسو هنريكيز در لشكركشى به اراضى اسلامى به كار برده مىشد . نخست اشبونه را محاصره كرد و در سال 1147 م آن را فتح نمود و در همان اوان شهر شنترين دژ شمالى آن را تصرف كرد . سپس در سال 1160 م بر شهر مرزى قصر الفتح يا قصر ابى دانس مستولى شد اين شهر تا سال 1191 كه خليفه يعقوب المنصور آن را بازپس گرفت همچنان در دست مسيحيان باقى ماند . آنگاه در سال 1169 م به غزاى بطليوس رفت ولى موحدين به يارى همپيمان خود فرناندوى دوم پادشاه ليون آن را بازپس گرفتند . سرانجام در سال 1177 بر شهر باجه مستولى گرديد و ما تفاصيل اين جنگها را در جاى خود در اين كتاب آوردهايم .
چون آلفونسو هنريكيز در ماه دسامبر سال 1185 م درگذشت پسرش سانچوى اول به جايش نشست . سانچو نيز چون پدرش همواره هواى جنگ با مسلمانان و پايان دادن به بقاياى فرمانروايى اسلامى در اراضى پرتغال را در سر مىپرورانيد . سانچو سالهاى اول حكومت خود را در اصلاح بلاد و دژهايى كه در اثر جنگ ويران شده بود به سر آورد . سپس رهسپار جنوب شد و شهر شلب مهمترين شهرهاى باقيمانده اسلامى را فتح كرد . ولى اين پيروزى به مساعدت قواى صليبى كه به سوى مشرق مىرفتند انجام پذيرفت ( در سال 1189 م ) . سانچو نتوانست شلب را بيش از دو سال نگهدارد ، زيرا خليفه المنصور براى بازپس گرفتن آن از دست پرتغاليها در سال 1191 م قيام كرد .
المنصور قبل از اين هم به اراضى پرتغال لشكر برده و پيروزمندانه به سوى شمال رانده بود . « 9 »
در عصر سانچو حوادث مهمى اتفاق نيفتاد . حتى كشاكش ميان مسلمانان و پرتغاليان چندى به آرامش گراييد . مسلمانان مدتزمانى ديگر بخش جنوبى پرتغال را اشغال كرده بودند . در اين بخش شلب و زمينهايى پيوسته به ولايت غرب - ميرتله و چند شهر ديگر - قرار داشت . سالهايى از حكومت او صرف اختلافات ميان او و دستگاه پاپ گرديد ؛ زيرا اولا از پرداخت جزيهاى كه پدرش آلفونسو هنريكيز به كرسى رسولى
هامش
( 9 ) . رجوع كنيد به ص 133 به بعد از اين كتاب .