در حركت آمد . يحيى از آنوقت كه از شيخ ابو محمد شكست خورده بود در ودان و حوالى آن مىزيست . نه سال منتظر چنين فرصتى بود . پس رهسپار شمال شد و در بلاد جريد دست به قتل و تاراج گشود . السيد ابو العلى ادريس با لشكر موحدين به قابس آمد و در قصر العروسين مقام كرد تا مگر قابس به دست يحيى بن اسحاق بن غانيه نيفتد .
پسر خود ابو زيد را با سپاهى به درج و غدامس فرستاد و لشكر ديگرى روانهء ودّان نمود تا راه بر ابن غانيه بربندد و او را در محاصره اندازد ولى اعراب و ديگر همپيمانان ابن غانيه راه بر موحدين سد كردند و ابن غانيه و يارانش كه از ملثمين و اعراب بودند به سوى زاب گريختند ، ابو زيد از پى او برفت . ابن غانيه موفق شد به بسكره در جنوب قسنطينه رود و آنجا را ويران كند و به تاراج برد . ابو زيد بر سيد و شهر از او بستد . ابن غانيه بگريخت و با جماعاتى از عرب و بربر به حوالى تونس رفت . ابو زيد نيز با موحدين و جماعاتى از عرب و بخصوص قبايل هواره از پى او روان شد . در جايى به نام مجدول جنگ سختى درگرفت و ابن غانيه شكست خورد و بسيارى از لشكرش به قتل رسيدند و موحدين را غنايم بسيار به چنگ افتاد . اين واقعه در اوايل سال 621 ه / 1223 م بود . ابن غانيه باز به ميان واحههاى جنوب گريخت و به جمعآورى لشكر پرداخت و منتظر فرصت مناسب نشست « 13 » .
السيد ابو زيد در اينحال خبر مرگ پدر خود السيد ابو العلى را شنيد و به تونس بازگشت تا در مقر امارت خود باشد . بنابراين روايت تعيين السيد ابو زيد به حكومت افريقيه بايد از سوى خليفه ابو محمد عبد الواحد مخلوع بوده باشد كه در اواخر سال 620 متولى امر خلافت شد . ابن عذارى بر وفق روايت خود مىگويد كه امارت السيد ابو زيد در افريقيه به همان نمط امارت پدرش السيد ابو العلى بوده است . از اين قرار كه شيخ ابو محمد عبد الله بن شيخ ابو محمد عبد الواحد در ولايت افريقيه به همان شيوه پدر خود كار مىكرد يعنى امور جمعآورى خراج را به عهده داشت . السيد ابو زيد روشى ناپسند در پيش گرفت و بر خلاف شيخ ابو محمد عبد الواحد و پسرش عبد الله بر مردم
هامش
( 13 ) . تاريخ ابن خلدون ، ج 6 / ص 196 ، 197 . الزركشى ، تاريخ الدولتين ص 14 و نيز :761 . P , dibi : leB . A