كه قلعه رباح در كنار آن بود به سبب موانعى كه مدافعان ايجاد كرده بودند به سختى عبور كردند . و در حال قلعه را محاصره نمودند ولى دست يافتن به آن بس دشوار مىنمود . از اينرو سه روز در آنجا درنگ كردند و به سگالش پرداختند كه آيا آن را اكنون محاصره كنند و به تصرف آورند يا بعد از پيروزى بر لشكر خليفه الناصر . عاقبت تصميم به حمله گرفتند و در روز سىام ژوئن حمله آغاز كردند . و كار به آنجا منتهى شد كه مدافعان قلعه را امان دهند تا به بلاد خود روند آنگونه كه در نبرد شلبطره مسلمانان مدافعان قلعه را امان داده بودند .
ابو الحجاج يوسف بن قادس از خليفه كه در همان نزديكى بود يارى خواست ولى پاسخى نشنيد و چون دفاع را بيهوده مىدانست و نمىخواست مردانش بيهوده كشته شوند به اين پيشنهاد گردن نهاد . آلفونسو پادشاه قشتاله نيز خوشدل شد . اما آراگونيها و ديگر جنگجويانى كه از ديگر جايها آمده بودند نمىخواستند بدون ريختن خون مدافعان مسلمان به اين كار تن دردهند . پس از گفتگوهايى مقرر شد مدافعان قلعه بدون سلاح و تنها با سى و پنج اسب از قلعه خارج شوند . آلفونسو قلعه را به صاحبان پيشين آن يعنى شواليههاى قلعهء رباح تحويل داد . « 16 »
فتح قلعهء رباح سبب شد كه در لشكر مسيحيان ميان جنگجويان قشتالى و آنان كه از ديگر جايها آمده بودند خلاف افتد . آنان كه از ديگر جايها آمده بودند رها كردن مدافعان قلعه را خلاف يك جنگ صليبى مىشمردند و از سوى ديگر آلفونسو را متهم ساختند كه ذخاير نفيس قلعه را خود تصاحب كرده است . از اينرو اظهار كردند كه هواى گرم اسپانيا را برنمىتابند و با شركت در جنگ ملجون و قلعهء رباح وظيفه شرعى خود را ادا كردهاند و بايد اكنون به بلاد خويش بازگردند . مطران بوردو كه بزرگترين مطرانهايشان بود نيز اين رأى را تأييد مىكرد . تلاشهاى پادشاه قشتاله و ديگر
هامش
( 16 ) . المراكشى ، المعجب ص 183 . ابن ابى زرع ، روض القرطاس ، ص 157 . نيز رجوع كنيد به روايت اسقف اربونه كه در جنگ شركت داشته :. 342 - 242 . P ) 6591 dirdaM ( atsiuqnoceR al ed sallataB sednarG saL : adnariM iciuH