از آن پس مملكت ناوار نتوانست استقلال خود را به دست آورد و در شبه جزيره به عنوان يك مملكت مستقل نقشى داشته باشد ، مگر نيم قرن بعد يعنى در سال 1134 م پس از وفات آلفونسوى محارب پادشاه آراگون .
هنگامى كه مرابطين به اندلس آمدند ، آلفونسوى ششم عميد ممالك اسپانياى مسيحى و قطب آنها بود . و نيز هنگامى كه ميان مسيحيان و مرابطين جنگ بزرگ زلاقه درگرفت آلفونسو در رأس قواى متحد مسيحيان جاى داشت . آلفونسو در آن نبرد در سال 479 ه / 1082 م شكستى سخت خورد . آلفونسو توانست خويشتن را از زير بار عواقب آن شكست بيرون كشد و بار ديگر لشكر قشتاله را براى نبرد با مسلمانان بسيج كند و به سرزمين ايشان كشد . لشكر او چندى در كنار دژ ليط درنگ كرد و در حوالى مرسيه و لورقه دست به كشتار و تاراج زد تا آنگاه كه مرابطين و نيروهاى ملوك الطوايف آنان را به محاصره درآوردند ولى نتوانستند بر آن دژ دست يابند ، مگر آنگاه كه آلفونسو خود براى نجات سپاهيانش به ميدان نبرد بازگرديد . سپس در سال 1089 م آن را رها كرد و به جنگ شنترين از شهرهاى ولايت غربى رفت و در سال 1093 بر آن غلبه يافت . سالهاى بعد ، پس از مرگ السيد الكمبيادور در حوادث بلنسيه شركت جست و در حوالى آن دست به كشتار و تاراج زد و چون دريافت كه نيروى مرابطين كه براى استرداد آن آماده شدهاند ، بر سپاه او تفوق دارند در سال 1102 م آنجا را ترك گفت . چون يوسف بن تاشفين درگذشت و پسرش على بن يوسف جاى او نشست ؛ على به اندلس لشكر برد تا مگر جهاد با مسيحيان را از سرگيرد . اين بار سپاه گران مرابطين اراضى قشتاله را مورد حمله قرار داد .
فرمانده اين لشكر امير ابو طاهر تميم بن يوسف بود . امير ابو طاهر در خارج شهر اقليش با قواى قشتاله روياروى شد . پادشاه سالخورده ، آلفونسو به سبب ضعف پيرى ، خود همراه لشكر نيامد بلكه فرزند خردسال خود سانچو را به جاى خود فرستاده بود تا مگر روح اقدام و حماسه را در سپاهيان خود برانگيزاند . تقدير چنان خواست كه اقليش ، زلاقه ديگر گرديد و سپاه قشتاله شكست خورد و سانچوى خردسال يكتا پسر آلفونسو و ولىعهد او كشته شد و جمعى از سرداران و اكابر قشتاله بر خاك هلاك افتادند . اين واقعه در 29 ماه مه سال 1108 م اتفاق افتاد . - ما در جاى
تاريخ دولت اسلامى در اندلس ( فارسي ) — صفحة 488
مساهمون: عبد المحمد آيتى
ص٤٨٨