پس از مرگ ابن غانيه غلام او فلوج از غرناطه بيرون آمد و به حصن بنى بشير رفت . سرورش او را امارت اين دژ داده بود . اموال و ذخايرش را كه مقادير هنگفتى بود در آنجا به وديعه نهاد و براى حفاظت دژ از جماعتى از مسيحيان يارى طلبيد . سپس به خيالش رسيد كه به برادرزادهء مولاى خود اسحاق بن غانيه پيوندد و مردى از مردم سرقسطه به نام ابن مالك را به جاى خود در دژ نهاد . اما اسحاق او را بگرفت و بند برنهاد و شكنجه كرد تا بمرد . چون موحدين از ماجرا خبر يافتند گروهى از سپاهيانشان از لوشه كه نزديك دژ بود بيامدند و بر آن مستولى شدند و هرچه اموال و ذخاير و جامه و زيور بود بربودند . گويند اموالى هنگفت بود « 1 » .
يحيى بن على بن غانيه ، اميرى هوشيار بود و سپاهى مردى دلير و آگاه از فنون نبرد ، در عين حال سياستمدارى زيرك و فرمانروايى با كفايت و قدرت . پيش از اين دربارهء او و مراحل زندگىاش و مناصبى كه داشت و نيز سهم بسزايى كه در نبرد با مسيحيان برعهده داشت سخن گفتيم . ابن غانيه بويژه در نبرد افراغه در سال 528 كه مرابطون پيروزى درخشان خويش را بر الفونسوى محارب حاصل كردند ، دلاوريها نمود . ابن الخطيب در بيان خصال او گويد : « سلحشورى دلير و دورانديش و زيرك بود ، و رزم آزموده » . برادر كوچكش محمد بن على بن غانيه از سال 520 ، از ايام على بن يوسف فرمانرواى جزاير شرقى بود . زمانى دراز در آن منصب ببود تا اوضاع دولت مرابطى دگرگون شد و پايههايش فرو ريخت . از آن پس در آن جزاير خود به استقلال خود فرمان راند . پس از او جانشينانش در آنجا صاحب دولتى شدند كه مدتها بر سر پاى بود و همچنان بر پاى دارندهء دعوت مرابطين و يكى از پايگاههاى مبارزه برضد دولت موحدين بود .
پادشاه قشتاله در اين اثناء چشم به راه حوادث بود و منتظر فرصت . چون ابن غانيه به نفع موحدين از قرطبه خارج شد و به غرناطه رفت ، قشتاليان به پايتخت قديم خلافت كه گويا در آن ايام بدون دفاع بود داخل شدند . قرطبه اگر هم مدافعانى داشته آنچنان ناتوان بوده كه ياراى پايدارى در برابر مسيحيان نداشتهاند . قشتاليان براى دومين بار در خلال دو سال به قرطبه درآمدند . اين بار در ماه جمادى الثانى يا
هامش
( 1 ) . ابن الخطيب ، الاحاطه ، ( نسخه خطى اسكوريال ) برگ 360 .