كه اين شورشها زمانى آغاز شد كه فروپاشى دولت مرابطين در مغرب امرى محقق بود . و اين به هنگامى بود كه موحدين سپاه مرابطى را كه به سردارى امير تاشفين بن على مىجنگيد به طرف شمال رانده بود و به نبرد وهران و كشته شدن تاشفين و پراكندگى لشكرش انجاميد . اين واقعه در ماه رمضان سال 539 ه / 1145 م واقع شد .
1
در همين اوان اولين زعماى شورشگر اندلس در منطقهء شلب ، در جنوب پرتغال ظهور كردند و اولين عصيان برضد مرابطين شكل گرفت . اين زعيم شورشگر ابو القاسم احمد بن الحسين بن قسى بود و شورش شورش مريدان او . ابن قسى از مولدين بود و اصل مسيحى داشت . در حوالى شلب به دنيا آمد و رشد كرد . در آغاز در شلب منصب اشراف داشت . « 1 » سپس به طريقت صوفيه گام نهاد و در آن مسلك مدارج ترقى و كمال را پيمود تا در زمرهء مشايخ جاى گرفت . در تصوف كتابى چند تأليف كرد و از آن جمله بود كتاب « خلع النعلين » . سپس زهد پيشه ساخت يا تظاهر به زهد كرد و اموال خود را فروخت و بهاى آن صدقه داد و در بلاد به سير و سفر پرداخت . در المريه با قطب صوفيه ابو العباس احمد بن محمد صنهاجى اندلسى معروف به ابن العريف ديدار كرد و نزد او درس خواند سپس به وطن بازگرديد و در روستاى جله در حوالى شلب استقرار يافت و در آنجا رباطى بنا كرد كه محل اجتماع اصحاب او بود . ابن قسى به مطالعهء كتب غزالى مىپرداخت و كمكم شمار ياران و مريدان وى روى به فزونى نهاد . آنان را نيز به خواندن كتب صوفيه و باطنيه و رسائل اخوان الصفا و غير آن وادار كرد . مريدان چنان در انجام مراسم و شعاير طريقت غرقه شده بودند كه ذكرشان بر زبانها افتاد و صيتشان سراسر آن منطقه بخصوص شلب و ميرتله و لبله و همه غرب اندلس را فراگرفت . ياران ابن قسى به طايفهء
هامش
( 1 ) . ابن الابار مىگويد به امور خزانهدارى يا ماليات اشتغال داشت ( الحلة السيراء ص 199 )