فراوان مىشدند و غالبا پس از هر حملهاى شكست مىخوردند .
در سال 520 ه محمد بن تومرت كار ديگرگون كرد و تصميم گرفت جنگ با لمتونه را در سطح وسيعى آغاز كند . پس لشكر انبوه موحدين به سردارى ابو - محمد البشير در حركت آمد و در اراضى كيك در شمال تينملل و غرب اغمات آماده حمله شد .
على بن يوسف سپاهى گران با سازوبرگ فراوان به سردارى ابو طاهر تميم برادر خود روانهء كارزار نمود . دو سپاه در نزديكى كوه كيك برهم زدند و شكست در مرابطين افتاد . موحدين به تعقيب ايشان در ايستادند تا كوه وريكه در جنوب اغمات .
در آنجا لشكرى ديگر از مرابطين به سردارى ابو بكر بن على بن يوسف يا به قولى به سردارى يطى لمتونى برسيد . جمع كثيرى از مردم اغمات و ديگر شهرها در اين سپاه بودند . اين بار نيز مرابطين شكست خوردند و سپاه محمد بن تومرت از پى ايشان تا باروهاى مراكش پيش تاخت . سردار سپاه موحدين ابو محمد البشير از آنجا با لشكر خود به همان كوه كه مستقر ايشان بود بازگرديد . على بن يوسف فرمان داد همهء راههايى را كه موحدين را از كوه به دشت مىرساند بربندند تا گرفتار حملهء ناگهانى آنها نشوند . « 1 » در اين سه سال كه ابن تومرت در كوهستان ايجليز مىگذرانيد ، حراست راههاى كوهستانى را فلاكى اندلسى كه مردى حادثهجو و راهزن از مردم اشبيليه بود برعهده گرفته بود . اين مرد از اعمال خود توبه كرده و به امير اشبيليه پيوسته بود و در خدمت او به كارهاى مهم قيام كرده بود و ما به ذكر او بازخواهيم گشت .
جنگى كه از آن سخن خواهيم گفت بزرگترين جنگهايى بود كه ميان مرابطين و موحدين درگرفت . در اين جنگ آهنگ ابن تومرت گرفتن مراكش و خاتمه دادن به دولت مرابطين در درون خانههايشان بود . ابن تومرت در اين اوان به اوج قدرت رسيده بود و در ميان قبايل مصامده نفوذى بسيار داشت . دامنهء نفوذ او به دوردستترين آن كوهستانها گسترده شده بود . شمار كثيرى از مردم كه همه تشنهء
هامش
( 1 ) . ابن القطان ، نظم الجمان ( مخطوط ياد شده ) ابن عذارى ، البيان المغرب ( اوراق مخطوط ياد شده - هسپرس ص 87 ) ابن خلدون ، العبر ، ج 6 / 228 .