يحيى بن غانيه پس از پايان يافتن جنگ افراغه چند سال ديگر در امارت شرق اندلس باقى ماند . در روايت اسلامى حكايت از جنگ ديگرى در اراضى مسيحيت نيز هست . در اين جنگ ابن غانيه شركت داشت . خلاصه آنكه قشتاليان با قواى عظيم خويش دژ ارنبه يا ارلبه « 1 » را كه در مشرق طليطله در حدود ولايت قونقه و قشتاله است محاصره كردند . ارنبه يكى از دژهاى استوار اسلامى در آن منطقه بود . مسيحيان بر پادگان مدافع دژ سخت گرفتند و راه قوت بر مردم بربستند . والى قرطبه امير عبد اللّه بن ابى بكر نهضت نمود و از امير تاشفين بن على يارى خواست .
و در همان حال يحيى بن غانيه والى بلنسيه و مرسيه را نيز به يارى خواند . لشكر - هاى مرابطين از قرطبه و مرسيه و اشبيليه بيامدند و تحت فرمان يحيى ابن غانيه قرار گرفتند و براى نجات دژ شتافتند . قشتاليان با نيروى تازهاى به مقابله با مسلمانان آماده پيكار شدند . ابن عذارى تاريخ اين واقعه را سال 525 ه / 1130 م ضبط كرده است « 2 » . ولى در روايات مسيحى سال 1137 م آمده است . در روايت اسلامى چيزى كه دلالت كند كه چنين جنگى در چنان مكانى - ارنبه - ميان مسلمانان و مسيحيان واقع شده باشد وجود ندارد . همچنين روايت مسيحى حاكى از اين است كه اين نبرد ميان مسلمانان و مسيحيان در اراضى طليطله واقع شده . پادشاه قشتاله آلفونسوى هفتم ( آلفونسو ريمونديس ) تعهد كرده بود كه طليطله را با سپاهى نيرومند كه زير نظر زوجهء آلفونسو ملكه برنجيلا بود حمايت كند . چون سپاه مرابطين به بيرون شهر طليطله رسيد ، ملكه برنجيلا بر بام قصر برآمد . اين بام بلند مشرف بر رود تاجه بود و در ميان سرداران و كنيزان خويش خود را به مسلمانان نمود . ملكه زيباترين جامههاى خود را در بر كرده بود . آنگاه رسول خود را نزد ابن غانيه فرستاد و پيام داد كه براى حمله به شهرى آمدهاى كه زنى از آن دفاع مىكند ، درحالىكه امپراطور با لشكر خود در دژ ارنبه ( اورخا ) منتظر آنهاست . ابن غانيه و ديگر سرداران مسلمان از اين سخن بر خود لرزيدند و از ديدن آن منظر بر جاى خشك شدند و جز آنكه در برابر ملكهاى كه از فراز بام به ايشان مىنگريست به تعظيم و اكرام
هامش
( 1 ) . به اسپانيايىajerOياaileruA.
( 2 ) . البيان المغرب ( مخطوط ياد شده - هسپريس ص 94 )