عظمت است .
( 1 ) مسلمانان پس از او دو مرد را ، جانشينىاش دادند . دو مرد صالح كه به كتاب خدا عمل مىكردند و سيرت نيكو داشتند . آن دو از سنت و آيين او تجاوز نكردند . خداوند آن دو را رحمت كناد . از پس آن دو حاكمى آمد كه بدعتها آورد و مردم به عيبجويى او زبان گشادند . نخست به زبان گفتند و سپس بر او خشم و كين آشكار كردند و او را بر افكندند و نزد من آمدند و با من بيعت كردند . من از خدا هدايت مىخواهم و مىخواهم كه مرا در پرهيزگارى يارى دهد .
وظيفهء ما در برابر شما اين است كه به كتاب خدا و سنت رسول او عمل كنيم و حق او بگزاريم و نيكخواه شما باشيم . از خدا يارى مىخواهيم . خدا ما را بس است و بهترين كارساز است .
قيس بن سعد انصارى را به امارت به سوى شما فرستادم . پس ياريش كنيد و مددش رسانيد در كارهايى كه بر مقتضاى حق است . او را فرمان دادهام به نيكوكار شما نيكى كند و بر آنان كه در اين امر در ترديدند سخت بگيرد و با عوام و خواص به مدارا رفتار كند . قيس بن سعد از كسانى است كه من از ايمان او خشنودم و اميدم بر آن است كه اين مهم را صالح باشد و جز نيكى و خير نخواهد . از خداوند براى خود و براى شما عملى پسنديده و پاك و ثوابى فراوان و بخشايشى فراخ خواستارم . و السلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته .
( 2 ) عبيد اللّه بن ابى رافع [ 158 ] در ماه صفر سال سى و شش چنين نويسد كه :
چون خواندن آن منشور به پايان آمد قيس از جاى بر خاست براى سخن گفتن و حمد و ثناى خداى به جاى آورد و گفت :
سپاس و ستايش خداوندى را كه باطل را ميرانيد و حق را زنده داشت و ستمكاران را به خوارى افكند .
اى مردم . ما با كسى بيعت كرديم كه پس پيامبرمان صلى اللّه عليه و آله بهتر از او نمىشناسيم . پس برخيزيد و بر كتاب خدا و سنت پيامبرش بيعت كنيد . اگر ما با شما بر طبق كتاب خدا و سنت رسولش عمل نكرديم بيعتى بر عهدهء شما نخواهيم داشت .
مردم برخاستند و بيعت كردند و ملك مصر و اعمال مصر بر او قرار گرفت و كارگزاران او به همهء نواحى روانه شدند . مگر يكى از قراء آن كه مردمش قتل عثمان را بر نمىتافتند . در آنجا مردى بود از بنى كنانه كه او را يزيد بن حارث مىگفتند .
يزيد بن حارث نزد قيس بن سعد كس فرستاد كه ما نزد تو نمىآييم كارگزاران خود را بفرست كه زمين ، زمين توست ولى ما را به حال خود رها كن تا ببينيم كه كار مردم به كجا مىكشد . و
الغارات ( فارسي ) — صفحة 75
مساهمون: إبراهيم بن محمد الثقفي الكوفي
ص٧٥