( 1 ) شعبى گويد : كسى كه او را ديده بود مرا گفت كه همراه على ( ع ) در نهروان با خوارج مىجنگيد .
جعفر بن محمد بن على ( ع ) گويد : على ( ع ) كسى را براى جمعآورى زكات به باديه فرستاد و او را گفت :
زنهار ، اى بندهء خدا ، از خدا بترس و دنيايت را بر آخرتت ترجيح منه . از آنچه تو را امين آن گردانيدهام نيك نگهبانى كن و حق خدا را رعايت نماى تا به محل « بنى فلان » رسى بر آستانهء ايشان فرود آى و به خانههايشان داخل مشو ، سپس با آرامش و وقار به نزد آنان رو ، چون به ميانشان رسيدى بر آنان سلام كن و چون درود گويى درودى به كمال گوى . آنگاه بگوى كه اى بندگان خدا ، ولىّ خدا مرا نزد شما فرستاده تا حق خدا را از شما بستانم . آيا در اموال شما چيزى از حق خدا هست كه آن را به ولى او ادا كنيد ؟ اگر يكى از آنان گفت : نه ، از او مطالبه مكن و اگر كسى گفت : آرى ، همراه او برو بدون آنكه بترسانيش و او را وعدههاى نيكو ده تا بر سر اموالش رسد . و نبايد كه بىاذن او در آن دخالت كنى زيرا بيشتر آن مال از آن اوست . و بگو : اى بندهء خدا ، مرا اجازت مىدهى كه در اين اموال دخالت كنم ؟ اگر گفت : بلى . دخالت كن ، اما نه بسان كسى كه بر آن مال چيره شده و نه به عنف و شدت . پس آن مال به دو بخش كن و از او بخواه كه هر بخش را كه مىخواهد اختيار كند . مبادا در آنچه اختيار كرده بر او اعتراض كنى . باقى را نيز دو بخش كن و پيوسته چنين كنى تا آنچه حق خدا از مال اوست باقى بماند و تو آن را برگير . اگر نپذيرفت و خواست كه بار ديگر تقسيم كنى ، قبول كن و همه را مخلوط كن و آنچه به پايان رسانيده بودى از سر گير . تا حق خدا را از مال او جدا كنى . سپس آن مال به دست مردى نيكخواه و مسلمان و مشفق و امين بسپار كه به ذرهاى از آن تجاوز نورزد . آنگاه هر چه از هر جاى گرد آوردهاى براى ما بفرست تا در جايى كه خدا فرمان داده صرفش كنيم .
به رسولى كه از طرف تو آن مال را براى ما مىآورد ، سفارش كن كه ميان ماده شتر و كرّهاش حايل نشود و آنها را از هم جدا نكند و همهء شير مادر را ندوشد آن سان كه به كرّه زيان برسد . و آن قدر بر يكى از شتران سوار نشود كه خستهاش كند ، بايد ميان آنها عدالت ورزد و به هر آب كه مىگذرد آبشان دهد و در ساعاتى كه بايد بيارامند آنها را از علفزارها به ميان جادهها نكشاند و با آنها به مدارا رفتار كند تا نزد ما آيند - به اذن خدا - فربه ، نه خسته و كوفته . تا ما آنها را به روش كتاب خدا و سنت پيامبرش تقسيم كنيم . اين كار اجر تو را بزرگتر گرداند و رستگارى تو را نزديكتر دارد .
خداوند در آن شتران و در تو نظر مىكند و كوشش و نيكخواهى تو را در حق كسى كه تو را فرستاده و تو براى بر آوردن نياز او رفتهاى مىنگرد . رسول اللّه ( ص ) گفت : « خداوند هيچ دوستدارى را كه خويشتن را به فرمانبردارى و نيكخواهى در راه اوامر امامش به رنج مىاندازد نبيند ، مگر آنكه در جهان برين با ما همنشينش مىگرداند . »
الغارات ( فارسي ) — صفحة 48
مساهمون: إبراهيم بن محمد الثقفي الكوفي
ص٤٨