را گرفت و از ساير رجال دولت * مال گرفته ، آنها را به زندان افكند . مالى كه محمود در مرض موت به اهالى جلفا داده بود و به ايلچى فرنگ و سايرين ( داده بود ) ، * باز پس گرفت . امان اللّه خان را محمود اعتماد الدوله كرده بود . طمع امان اللّه خان غالب بود . در عرض يك هفته از طايفهء قزلباشيه نود هزار تومان گرفته بود . * اشرف از اين حالت خبردار شد . او را احضار كرده ، يك روز و يك شب . او را حبس نمود . هر چه داشت ، همه را مالك شد . بعد از آن كسى از حيات و ممات او خبردار نشد و شيخ محمود را گرفته ، حبس كرد . هر چه در اين مدت از جواهر و زر جمع كرده بود ، بگرفت ، قدرى مال به رسم هديه به او داده ، با چند نفر او را روانهء كابل كرد . و اين شيخ * همشيره زادهء امان اللّه خان بود و از كابل آمده ، منسوب محمود شده بود و در امور ( 154 ) عظيمه همراه بود و امان اللّه خان آبروى سپاه افاغنه بود و افاغنه خارق عادات به شيخ نسبت مىدادند و در جنگ اهالى قزلباش با محمود ، پيش روى افاغنه بود ، و افاغنه عقب سر آنها و شيخ بر سر آنها دعا مىخواند . و بعد از آن شروع به جنگ مىكردند و غالب مىشدند ، چون نزد محمود مىآمد ، او را استقبال مىنمود و دستش را مىبوسيد . مردى شيرين زبان و بامزه و حليم و سليم بود . در ميان جنگ متعرض محمد خان بلوچ و سيد على خان نشد . و زبردست خان از او متضرر نگرديد . * برادر اشرف كه كوچكتر از او بود : در روز جلوس فرار كرده ، اشرف او را گرفته ، ميل در چشمش كشيد . و مادر محمود را احضار كرده ، از او باز خواست نمود كه چون محمود مرا حبس كرد ، * چرا با من صاحبدارى و غمخوارى ننمودى . عتاب و خطاب كرد . سه روز او را در زيرزمينى كه نعش شاهزادگان بود ، حبس نمود . بعد از آن بيرون آورده ، به خانهاش فرستاد ( 155 ) و دختر شاه سلطان حسين را تزويج كرد و * خانه درخور محمود تعيين كرده در آنجا سكنى نمود . اينها سخن سياح بود بعد از آن نقل كرده كه من چون از سياحت بسيار ، تحمل غربت بىشمار دلگير گشته بودم ، وقتى كه اشرف ، محمد خان بلوچ را به ايلچىگرى به روم فرستاد ، به موافقت او * روانهء اسلامبول شدم . بعون اللّه . به تاريخ يوم چهارشنبه بيست و چهارم شهر جمادى الاول 1289 . سلطنت سلاطين صفويه :
شاه اسمعيل ، شاه طهماسب ، شاه اسمعيل ثانى ، سلطان محمد خدا بنده ، شاه عباس ، شاه صفى ، شاه عباس ثانى ، شاه سليمان .
سفرنانه كروسينسكى ( فارسى ) — صفحة 85
مساهمون: كروسينسكى
ص٨٥