خدا سوگند كه سرور شما و سرور جوانان بهشت كشته شد . به خدا سوگند نواده و گُل رسول خدا ( ص ) ، حسين ، كشته شد . گفتند : اى مادر مؤمنان ! اين را از كجا دانستى ؟ گفت :
هم اينك رسول خدا را ژوليده و غبار آلود به خواب ديدم . چون از اين وضعيتش پرسيدم گفت : امروز فرزندم ، حسين ( ع ) ، و اهل بيتش كشته شدند و من آنها را دفن كردم و هم اينك از دفنشان فراغت يافتم . گفت : من برخاستم تا آنكه داخل خانه شدم و هنوز حالم به جا نيامده بود . پس نگاه كردم و تربت حسين ( ع ) را ديدم كه جبرئيل از كربلا آورد و گفت : هر گاه اين تربت به خون تبديل شد ، بدان كه پسرت كشته شده است . رسول خدا ( ص ) آن را به من داد و گفت : اين تربت را درون شيشهاى بگذار و نزد خود نگهدار . هر گاه كه به خون تازه تبديل شد ، حسين كشته شده است . من هم اينك آن شيشه را ديدم كه تبديل به خون تازه شده بود ، و مىجوشيد . گويد : امّ سلمه مقدارى از آن خون را گرفت و صورتش را به آن آغشته كرد و آن روز براى حسين ( ع ) ماتم و عزادارى بهپا كرد . تا آنكه سوارى خبرش را آورد ؛ و او در همان روز كشته شده بود .
عمرو بن ثابت گفت : پدرم گفت : من به منزل ابو جعفر ، محمد بن على ( ع ) رفتم و دربارهء اين حديث از او پرسيدم و برايش گفتم كه اين حديث را سعيد بن جبير از عبد الله بن عباس نقل كرده است . ابو جعفر فرمود : اين حديث را عمر بن ابى سلمه از مادرش از ام سلمه برايم نقل كرده است .
ابن عباس - در روايتى كه سعيد بن جبير از او نقل مىكند - گفت : چون شب فرا رسيد ، رسول خدا ( ص ) خاك آلود و ژوليده به خوابم آمد . من ماجرا را برايش گفتم و از او دربارهء وضعيّت خودش پرسيدم . به من فرمود : آيا نمىدانى كه از دفن حسين و يارانش فراغت يافتهام ؟
عمرو بن ابى المقدام گويد : سدير برايم از ابو جعفر امام محمّد باقر ( ع ) نقل كرد كه جبرئيل خاكى را كه حسين ( ع ) روى آن كشته مىشود ، نزد پيامبر ( ص ) آورد . ابوجعفر ( ع ) گفت : آن خاك نزد ما است » . « 1 »
هامش
( 1 ) . امالى طوسى ، ص 315 ، مجلس 11 ، ح 64 . ابن شهر آشوب آن را از مسند احمد از انس و غزالى در كيمياى سعادت و ابن بطة در الابانة و از پانزده طريق و [ نيز ] از ابن حبيش تميمى روايت كردهاند . ( المناقب ، ج 4 ، ص 55 ، به نقل از آن ، العوالم ، ج 17 ، ص 507 ، ح 1 ؛ بحار الانوار ، ج 45 ، ص 227 ، ح 22 ) .