به خدايى كه محمّد را به حقّ به پيامبرى برگزيد ، نيّت من و نيّت يارانم بر آن كارى است كه حسين ( ع ) و يارانش كردند . مرا به سوى خانههاى كوفه ببر . چون پارهاى راه رفتيم گفت : اى عطيه ! گمان ندارم كه پس از اين سفر تو را ببينم ، آيا مىخواهى كه تورا وصيّتى كنم ؟ دوست بدار دوستدار آل محمد ( ص ) را تا هنگامى كه دوستشان مىدارد و دشمن بدار دشمن آل محمد ( ص ) تا هنگامى كه دشمنشان مىدارد ؛ هر چند روزهدار و نمازگزار باشد . با دوستدار محمّد و آل محمّد ( ص ) مهربانى كن ، چرا كه اگر بر اثر گناه فراوان يك گامش بلغزد ، با محبّت آنان گام ديگرش ثابت مىماند ( و جبران مىگردد ) . دوستدار آنان به بهشت و دشمنانشان به دوزخ باز مىگردند » . « 1 »
در اين نقل چند نكته جاى تأمل دارد :
1 . عظمت معرفت جابر ؛ و اين به خاطر معرفت بالايى بود كه نسبت به منزلت اهل بيت محمد ( ص ) داشت .
2 . داشتن موضع مهم ؛ آنجا كه جابر ، دشمنان امام حسين ( ع ) را در زمرهء ملحدان به شمار آورد .
3 . ادب جابر نسبت به ابا عبد الله ( ع ) ؛ و اين نتيجه كمال معرفت وى بود . از اين رو مىبينيم كه نخست غسل مىكند و سپس بدنش را با مشك خوشبو مىسازد ، آن گاه در هر گامى خدا را ياد مىكند . پس از لمس قبر بىهوش مىشود و سپس سه بار فرياد يا حسين سر مىدهد . نيز فرازهاى زيارتش نشانگر ميزان معرفتى كه نسبت به رسول خدا ( ص ) و جانشين و نوهاش دارد .
4 . از اين نقل چنين استفاده مىشود كه جابر پس از زيارت به طرف خانههاى كوفه رفت و از ديدارش با امام زين العابدين ( ع ) و ديگر اعضاى خانوادهء حسين ( ع ) چيزى ذكر نشده است . تحقيق در اين باره خواهد آمد .
سيّد بن طاووس كيفيت زيارت جابر از قبر ابا عبد الله الحسين ( ع ) و ياران با وفايش را به تفصيل آورده است كه آن را به طور كامل در اينجا نقل مىكنيم :
هامش
( 1 ) . بشارة المصطفى ، ص 74 ؛ نيز ر . ك : مقتل خوارزمى ، ج 2 ، ص 176 .