مىشود . چون به اين سرزمين مىرسيدم ، چارپايم چنان مىدويد كه من جا مىماندم ! اما پس از كشته شدن حسين ( ع ) به آرامى حركت مىكردم . » « 1 »
سبط بن جوزى به نقل از ابن سيرين گويد : پانصد سال پيش از بعثت پيامبر ( ص ) سنگى به زبان سريانى پيدا شد كه ترجمهء عربى آن چنين بود :
أرتجوا امّة قتلت حسيناً شفاعة جدّه يوم الحساب « 2 »
آيا قاتلان حسين ( ع ) در روز قيامت از جدّش اميد شفاعت دارند ؟
خوارزمى از يكى از رهبران بنى سليم نقل مىكند كه گفت : بزرگان ما براى ما چنين نقل كردهاند : بر يكى از كنيسههاى روم وارد شديم . در ديوارش صخرهاى ديدم كه در آن چنين نوشته بود :
آيا امتى كه حسين را كشته است در روز قيامت به شفاعت جدّش اميد دارد ؟
نه به خدا سوگند ، براى آنها شفيعى نيست ؛ و آنان در قيامت در عذاب هستند .
ما به يكى از بزرگان كنيسه گفتيم : از چه زمانى اين نوشته در اينجا هست ؟ گفت :
سيصد سال پيش از بعثت پيامبر شما . « 3 »
در برخى كتابها آمده است كه ششصد سال پيش از مبعث رسول خدا ( ص ) اين شعر در اينجا يافت شده است . « 4 »
زرندى از سليمان بن يسار نقل مىكند : سنگى يافت شد كه بر آن نوشته شده بود :
هامش
( 1 ) . الكنى ( از دولابى ) ، ج 2 ، ص 20 ؛ المعجم الكبير ، ج 3 ، ص 118 ، ح 2827 ؛ سير اعلام النبلاء ، ج 3 ، ص 291 ؛ الكامل فى التاريخ ، ج 4 ، ص 90 .
( 2 ) . تذكرة الخواص ، ص 274 ، بسيارى از مورخان ديگر نيز همين معنا را با اندكى اختلاف نقل كردهاند ، مثل : نظم درر المسطين ، ص 219 ؛ كشف الغمة ، ج 2 ، ص 54 ؛ فرائد السمطين ، ج 2 ، ص 160 ؛ كشف الغمّة ، ج 2 ، ص 54 ؛ البداية والنهاية ، ج 8 ، ص 202 ؛ احقاق الحق ، ج 11 ، ص 567 ؛ الرجال ، شيخ عثمان دورة الحنفى ، ص 386 ؛ الاخبار الطوال ، ص 109 ؛ تاريخ الخميس ، ج 2 ، ص 299 ؛ حياة الحيوان ، ج 1 ، ص 60 ؛ نور الابصار ، ص 122 .
( 3 ) . مقتل خوارزمى ، ج 2 ، ص 93 ؛ بشارة المصطفى ، ص 201 ؛ امالى صدوق ، ص 193 ، مجلس 27 ح 203 ؛ روضة الواعظين ، ج 1 ، ص 193 ؛ مجمع الزوائد ، ج 9 ، ص 199 ؛ احقاق الحق ، ج 11 ، ص 557 560 .
( 4 ) . كفاية الطالب ، ص 838 ؛ تهذيب الكمال ، ج 6 ، ص 442 .