نه در زمين و نه در نَفْسهاى شما ( به شما ) نرسد ، مگر آنكه پيش از آنكه آن را پديد آوريم ، در كتابى است . اين ( كار ) بر خدا آسان است ) .
يزيد به پسرش ، خالد ، گفت : پسرم ، جوابش را بده ، خالد نفهميد كه چه بايد بگويد ، پس يزيد گفت : به او بگو :
« ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ
« 1 »
»
« 2 » ( و هرگونه مصيبتى بر شما برسد ، به سبب دستاورد خود شماست ، و ( خدا ) از بسيارى در مىگذرد ) .
از اين روايت استفاده مىشود كه يزيد به آيه شريفه استشهاد مىكند ، بدون آنكه امام ( ع ) به او پاسخ دهد . در اينجا بايد به روشنى تأمل ورزيد ، چگونه اين سركش در اين مقام - به قصد مغالطه - به آيه شريفه استناد مىكند و امام ( ع ) با اين كه توان جواب دارد ، اما جواب نمىدهد ! از اين رو مىبينيم كه نقل مخدوش شده است .
برخى مورّخان چيزى درباره پاسخ يزيد به كلام امام ( ع ) ننوشتهاند ؛ مانند آنچه ابن جوزى در المنتظم « 3 » آورده ، و اين بهتر است .
چه خوب گفته است ابو الفرج اصفهانى در اين مقام : سپس يزيد - لعنه الله - على بن الحسين ( ع ) را فرا خواند و گفت : نامت چيست ؟ گفت على بن الحسين ( ع ) . گفت : مگر خداوند على بن الحسين ( ع ) را نكشت ؟ گفت : من برادرى بزرگتر از خود داشتم كه نامش على بود و شما او را كشتيد ! گفت : بلكه خداوند او را كشت . امام سجاد ( ع ) فرمود :
« اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِها »
« 4 » ( خداوند روح مردم را هنگام مرگشان به تمامى باز مىستاند ) .
يزيد گفت :
« وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ » .
« 5 » على بن الحسين ( ع ) در پاسخ فرمود :
« ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها إِنَّ ذلِكَ
هامش
( 1 ) . شورى ( 42 ) آيه 30 .
( 2 ) . الفتوح ، ج 2 ، ص 184 ؛ نيز ر . ك : انساب الاشراف 7 ج 3 ، ص 419 ؛ الطبقات الكبرى ، ص 83 ؛ تاريخ الطبرى ، ج 4 ، ص 352 ؛ الكامل ، ج 4 ، ص 86 ؛ الارشاد ، ج 2 ، ص 120 ؛ اعلام الورى ، ص 249 ؛ مقتل خوارزمى ، ج 2 ، ص 63 ؛ الرّد على المتعصّب العنيد ، ص 49 ؛ عبرات المصطفين ، ج 2 ، ص 288 .
( 3 ) . المنتظم ، ج 5 ، ص 343 .
( 4 ) . زمر ( 39 ) ، آيه 42 .
( 5 ) . شورى ( 42 ) ، آيه 30 .